Στην οδό Φαλήρου, λίγα βήματα από την κίνηση γύρω από το Μουσείο της Ακρόπολης, μια ξύλινη σκάλα ανεβάζει στον δεύτερο όροφο του εστιατορίου Μάνη Μάνη. Το φως μπαίνει από τα μεγάλα παράθυρα, οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες φέρνουν τα τοπία της Μάνης μέσα στη σάλα και το πράσινο στους τοίχους κρατά τον χώρο μακριά από τη γραφικότητα. Ένα σκηνικό που γεμίζει περισσότερο από τουρίστες και ελάχιστους Έλληνες.
Η Μάνη ως αφετηρία
Περισσότερα από είκοσι χρόνια μετά το άνοιγμά του, το εστιατόριο εξακολουθεί να αντλεί από τη Μάνη, χωρίς να αντιμετωπίζει τις συνταγές της ως κάτι που πρέπει να μείνει ανέγγιχτο. Ο Αλέξανδρος Φουρούλης έχει χτίσει πάνω στα προϊόντα και τις γεύσεις της περιοχής μια δική του μαγειρική γλώσσα. Τα τελευταία χρόνια στην κουζίνα έχει προστεθεί ο Ανέστης Ποιμενίδης. Πριν ακόμη ανοίξει ο κατάλογος, φτάνουν ψωμί από τρία άλευρα, ελιές και ε.π.ελαιόλαδο από τη Μάνη. Το λάδι, με τον στιβαρό του χαρακτήρα – το βρίσκουμε ξανά λίγο αργότερα, στην ελληνική σαλάτα – όπου κλέβει σχεδόν όλη την προσοχή.
Η ελληνική σαλάτα (13,5€) ήταν από τα πιάτα που δεν βρήκαν την ισορροπία τους. Η ντομάτα δεν είχε πολλή γεύση, το τυρί ήταν λιγοστό και η γρανίτα καρπούζι έμοιαζε να βρίσκεται εκεί χωρίς να προσθέτει κάτι ουσιαστικό στη γεύση. Το αγγουράκι τουρσί έδινε την οξύτητα που έλειπε από τα υπόλοιπα υλικά και η λιαστή ντομάτα λίγη γλύκα. Αντίθετα, η κρύα σούπα ντομάτας, στην ουσία μια ελληνοποιημένη gazpacho, με μους φέτας και λάδι μυρωδικών, είχε ζωντάνια. Δροσερή, με τη φέτα να συμπληρώνει την ντομάτα χωρίς να την καλύπτει, ήταν ένα από τα πιάτα που τελείωσαν γρήγορα.
Δείτε επίσης
Βαγγέλης και Αλέκος: Για κοκκινιστά κεφτεδάκια σε μια κρυφή αυλή στη Φραντζή
Στα μανιτάρια φρικασέ (15€), το αυγολέμονο χρειαζόταν λίγο αλάτι ακόμη για να αναδείξει τη γεύση τους. Το τηγανητό ενόκι στην κορυφή είχε κρατήσει λάδι κάτι που δεν ήταν και τόσο ευχάριστο. Στο σπετσοφάι (15€), όμως, οι γεύσεις είχαν ισορροπία. Το λουκάνικο Μάνης, αλμυρό και γεμάτο γεύση, στεκόταν ωραία δίπλα στην ήπια κρέμα γραβιέρας και στο τραγανό ψωμί.
Η τσουχτή έχει – πάντα – τον τελευταίο λόγο
Η τσουχτή (16€) παραμένει ένας πολύ καλός λόγος να έρθει κανείς εδώ. Η μυζήθρα, περασμένη από το βούτυρο, δίνει στα σπαγγέτι τη χαρακτηριστική τους γεύση, το σύγκλινο προσθέτει τη δική του ένταση και ο μελάτος κρόκος, μόλις σπάσει, δένει τα πάντα στο πιάτο. Ο κόκορας (24€) που ακολούθησε είχε τις αστοχίες του. Το κρέας είχε στεγνώσει λίγο παραπάνω και τα φασολάκια κρατούσαν περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Ο πουρές παστινάκι και η πολέντα με φέτα, όμως, είχαν περισσότερο ενδιαφέρον από το βασικό υλικό.
Η πορτοκαλόπιτα (9€) έκλεισε το δείπνο όπως το θυμόμουν από παλιότερες επισκέψεις: ζουμερή, αρωματική και χωρίς λόγο να αλλάξει. Μπορεί όσα δοκιμάσαμε να μην ήταν εξίσου καλά, όμως το Μάνη Μάνη είναι αυτό που αποκαλούμε «σταθερή αξία». Έχει πιάτα για τα οποία αξίζει να επιστρέψεις, μερίδες αρκετά γενναιόδωρες και μια σάλα και προσωπικό που κάνει αυτή την επιστροφή εύκολη.
info
Φαλήρου 10, Κουκάκι, τηλ.: 210 9218180
Δείτε επίσης
Upon στο Παλαιό Φάληρο για cappelletti με μανιτάρια και flatbread με pulled pork
