Αυτοκίνητα, συνεργεία, πολυκατοικίες και η διαρκής κίνηση προς και από τη Συγγρού συνθέτουν το αστικό σκηνικό της Φραντζή. Κάπου εκεί, στον αριθμό 43, υπάρχει ένα μικρό άνοιγμα που δύσκολα διακρίνει κανείς. Πρόκειται για τη Στοά Ιατρού, στα μικρά καταστήματα της οποίας εγκαταστάθηκε η ταβέρνα Βαγγέλης και Αλέκος.
Παλιές βιτρίνες, υαλότουβλα, καρέκλες και τραπέζια καφενείου δημιουργούν μια ζεστή, ρετρό ατμόσφαιρα. Το δυνατό σημείο της ταβέρνας, όμως, βρίσκεται στο τέρμα της στοάς. Εκεί ανοίγεται μια εσωτερική αυλή, σχεδόν ολοκληρωτικά απομονωμένη από τον θόρυβο της Φραντζή.
Το λευκό κυριαρχεί στα πεζούλια και στους τοίχους, ανάμεσα σε παρτέρια και φυτά, ενώ σειρές από μικρά φωτάκια κρέμονται από πάνω, θυμίζοντας εκείνα των καλοκαιρινών πανηγυριών. Ο χώρος είναι απλός και φροντισμένος· από εκείνους που αυτή την εποχή σε κάνουν να παρατείνεις λίγο περισσότερο το βραδινό τραπέζι. Στο βάθος σώζεται ακόμη το καμαράκι προβολής του παλιού θερινού κινηματογράφου Ευρώπη, μια λεπτομέρεια που φανερώνει κάτι από την προηγούμενη ζωή της αυλής.
Το όνομα της ταβέρνας έχει οικογενειακή αφετηρία. Βαγγέλης λεγόταν ο παππούς της Τζο και Αλέκος ο παππούς του Αλέξανδρου, των δύο ιδιοκτητών, οι φωτογραφίες των οποίων βρίσκονται διακριτικά στον χώρο.
Δείτε επίσης:
Αξιολογώντας τη μαγειρική του Πλυτά: Η ουσία πίσω από τον θόρυβο
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Κάτι ανάμεσα σε ταβέρνα και οινομαγειρείο
Το μενού έχει κάτι από ταβέρνα και κάτι από οινομαγειρείο με ορεκτικά, σαλάτες, μαγειρευτά, πιάτα ημέρας και μεζέδες. Η χωριάτικη έφτασε με αρκετή κάπαρη και κρεμμύδι, ενώ η φέτα είχε μετακινηθεί από το κέντρο του πιάτου και είχε πάρει τη μορφή μους στις άκρες του. Μια μικρή παρέμβαση σε μια σαλάτα που, κατά τα άλλα, κρατούσε τον γνώριμο χαρακτήρα της. Η πίτα, την ημέρα που επισκεφθήκαμε την ταβέρνα, ήταν κιμαδόπιτα. Γλυκιά στη γεύση, με μπόλικη γέμιση και γιαούρτι με γλυκό μπούκοβο στο πλάι. Το φύλλο της, ωστόσο, δεν είχε το τραγανό στοιχείο που περιμένεις από μια καλή πίτα, παρά μόνο στις άκρες.
Τα γεμιστά, μία ντομάτα και μία πιπεριά, ήταν πραγματικά γεμισμένα μέχρι εκεί που δεν πήγαινε άλλο. Νόστιμα, αν και λίγα περισσότερα μυρωδικά θα τους έδιναν τη φρεσκάδα και την ένταση που χρειάζονταν. Τα συνδυάσαμε με τις τηγανητές πατάτες, πολύ τραγανές και αρτυμένες κι αυτές με γλυκό μπούκοβο, ένα υλικό που φαίνεται πως αγαπούν ιδιαίτερα. Το κοτόπουλο της σχάρας ήρθε σε γενναιόδωρη μερίδα, αλλά το ψήσιμο τού είχε στερήσει τους χυμούς του. Δίπλα του υπήρχε μια σάλτσα γιαουρτλού, που θα ήθελε περισσότερη κάψα, ώστε να αποκτήσει πιο ζωηρό χαρακτήρα.
Από την άλλη, τα κοκκινιστά κεφτεδάκια ήταν αφράτα και νόστιμα, με αρκετά μυρωδικά και μια σάλτσα, που τους ταίριαζε. Τα ζητήσαμε με πιλάφι, αφού οι τηγανητές πατάτες είχαν ήδη φτάσει στο τραπέζι, αν και εκ των υστέρων τα μακαρόνια, που αποτελούν την τρίτη επιλογή συνοδευτικού, μάλλον θα ήταν ο καταλληλότερος συνδυασμός. Το πρόβειο λουκάνικο ήταν από τους μεζέδες, που έχουν λόγο να βρεθούν δίπλα σε ένα ποτήρι κρύας μπίρας. Είχε ένταση και γεμάτη γεύση, αν και είχε μείνει στη φωτιά λίγο περισσότερο από όσο χρειαζόταν.
Δείτε επίσης:
5 ανατρεπτικοί συνδυασμοί που μας εκπλήσσουν γευστικά στην Αθήνα
View this post on Instagram
Η κουζίνα του Βαγγέλη και Αλέκου διαθέτει όλα τα πλεονεκτήματα, αλλά και τις μικρές αστοχίες που μπορεί να κρύβει ο χαρακτηρισμός «σπιτική». Στηρίζεται στη νοστιμιά, στη γενναιοδωρία και στην οικειότητα ενός τραπεζιού, που μπορεί να ξεκινήσει με μεζέδες και να συνεχίσει με μαγειρευτά.
Και λίγη jazz στην ταβέρνα
Υπάρχει, πάντως, μια ωραία «παραφωνία» σε όλο αυτό το σκηνικό. Από τα ηχεία δεν ακούγεται το αναμενόμενο λαϊκό ή ρεμπέτικο ρεπερτόριο. Jazz, εναλλακτικό rock και ελληνικό έντεχνο μπλέκονται κατά τη διάρκεια της βραδιάς, δίνοντας στη σύγχρονη αυτή ταβέρνα τον δικό της ρυθμό.
info
Αμβροσίου Φραντζή 43, Νέος Κόσμος, τηλ.: 2160043662
Κεντρική φωτογραφία: @vaggeliskaialekos (Instagram)
Δείτε επίσης
Το street food στα καλύτερά του: 5 επιλογές σε αθηναϊκές καντίνες και σουβλατζίδικα
‘Οψον: Προβατομακαρονάδα για δύο στο value for money μεζεδοπωλείο της Ηλιούπολης
