Καλλιεργημένος, με σταθερές και δομημένες απόψεις για τη γαστρονομία και τον τόπο του, ο Αριστοτέλης Μέγκουλας δημιουργεί μια ιδιοσυγκρασιακή κουζίνα απόλυτης αρμονίας.
Ανήκει σε εκείνη τη μικρή, αλλά εξόχως γοητευτική μειοψηφία μαγείρων που δεν υπέκυψαν στον πειρασμό της Αθήνας, είτε στην αρχή, είτε στην εξέλιξη της διαδρομής τους.
Γεννημένος πριν από 48 χρόνια στο Παρίσι, από μαμά Γαλλίδα και πατέρα Κερκυραίο, μεγάλωσε στον Πειραιά και σπούδασε Οικονομικά στην Μπολόνια της Ιταλίας, μια πόλη στενά συνδεδεμένη με τη γαστρονομία. Εκεί τον κέρδισε η μαγειρική και δούλεψε για οκτώ χρόνια στο Gruppo RosaRose Bologna, προτού αποφασίσει να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής του, την Κέρκυρα. Από το 2005 άνοιξε το Pomo d’Oro, σε ένα βενετσιάνικο κτίριο της χαριτωμένης και ήσυχης πλατείας Σκαραμαγκά, που γρήγορα έγινε το πιο νόστιμο «μυστικό» της Πόλης της Κέρκυρας. Μαζεύοντας βραβεία και διακρίσεις, παραμένει απίστευτα προσγειωμένος και αφοσιωμένος στο νησί «με τη μοναδική ιστορία και τα πέντε εκατομμύρια ελαιόδεντρα».
Δείτε επίσης:
Pomo d’Oro: Κερκυραϊκές νοστιμιές από τον Αριστοτέλη Μέγκουλα
Μεταχειρίζεται τα μυριστικά και τα βότανα με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό.
«Ακολουθούμε τον τρόπο των παλιών Κερκυραίων, οι οποίοι αντικαθιστούσαν τα μπαχαρικά με συνδυασμούς βοτάνων, μυριστικών και λαχανικών, που αφθονούσαν στους κήπους και τις εξοχές του νησιού. Μπαχαρικά ασφαλώς υπήρχαν λόγω Βενετών, αλλά ήταν πολύ ακριβά και προορίζονταν μόνο για τα πλούσια σπίτια. Δεν τα χρησιμοποιούμε καθόλου, όμως πετυχαίνουμε το ίδιο αποτέλεσμα».
Λειτουργεί στην κουζίνα περίπου ως αλχημιστής, αναζητώντας την ουσία των υλικών.
Δύσκολα μπορεί κανείς να περιγράψει τη γευστική εντύπωση των πιάτων του, τα οποία εναλλάσσονται συχνά στον κατάλογο, ακολουθώντας τον κύκλο των εποχών και τη διαθεσιμότητα της τοπικής αγοράς.
Δείτε επίσης:
ADN Ducasse: Ένα βιβλίο για το DNA της γεύσης
Απρόσμενα παντρέματα υλικών, τεχνικών και αρωμάτων, ισορροπία και καθαρότητα γεύσεων, συμπύκνωση και λιτή παρουσίαση, χωρίς περιττά στολίδια εντυπωσιασμού, αποτυπώνονται σε πιάτα όπως η «σαλάτα ελληνικό καλοκαίρι» με ντομάτα, αγγούρι, ελιά, πιπεριά, κρεμμύδι, φέτα, καρπούζι, πίκλες, παξιμάδι ελιάς και ελαιόλαδο. Ή στο έξοχο «Μαντούκι», μια πολύ ιδιαίτερη ερμηνεία του μαντουκιώτικου μπουρδέτου, απίστευτης έντασης και νοστιμιάς.
Όταν μαγειρεύει, νιώθει…
«Σεβασμό για την πρώτη ύλη, αγωνία για το αποτέλεσμα, περιέργεια και χαρά σαν παιδί, αδρεναλίνη και έναν περίεργο τσαμπουκά πειραιώτικο, που λέει ότι θα το καταφέρουμε με κάθε τρόπο και θα είναι νόστιμο!».
Δείτε επίσης:
