Στο Casa Fish ξεκοκαλίζουν τα ψάρια δίπλα στο τραπέζι, αφού τα έχουμε διαλέξει εμείς κα μας τα έχουν ζυγίσει. Η ψαροφαγία στα καλύτερά της.
Στην Αθηναϊκή Ριβιέρα τα νέα εγχειρήματα κάνουν διαρκώς την εμφάνισή τους κατά μήκος της παραλιακής. Η πιο πρόσφατη άφιξη συναντάται στη Βούλα και ακούει στο όνομα Casa Fish Athens, ένα εστιατόριο που τοποθετεί στο επίκεντρο τη θάλασσα, όχι μόνο χάρη στη θέση του πάνω στον Σαρωνικό, αλλά για τον τρόπο που ενσωματώνει την ουσία και τη γεύση της θάλασσας, τόσο φυσικά και αβίαστα, στη γαστρονομική του ταυτότητα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το Casa Fish Athens είναι από αυτά τα εστιατόρια στο οποίο θα πας μία φορά, και μετά θα θες να ξανά πας για να φας εκεί με τους γονείς σου, ή να κλείσεις τραπέζι στη τζαμαρία με θέα τη θάλασσα για ρομαντικό, ψαροφαγικό δείπνο, ή να βρεθείς εκεί για να γιορτάσεις κάτι σημαντικό. Αυτομάτως λοιπόν πετυχαίνει ήδη δύο πράγματα. Σε κάνει να θες να επιστρέψεις και για το περιάβάλλον αλλά και για τη γεύση, ενώ θες να γνωρίσεις το μαγαζί και σε δικούς σου ανθρώπους. Τουλάχιστον, έτσι ήταν η δική μου εμπειρία.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Με το καλημέρα, καταλαβαίνεις ότι το εστιατόριο επικεντρώνεται στα φρέσκα ψάρια και θαλασσινά. Πάγκοι με πάγο, με τις ψαριές της ημέρας, όστρακα, γαρίδες, καραβίδες και αστακούς που σαλεύουν ακόμα, είναι από τα πρώτα πράγματα που θα δεις. Πριν σου αποσπάσει την προσοχή η πολύ σικ σάλα, με τα ολόλευκα τραπεζομάντηλα, το παρκέ, και τις τζαμαρίες που ατενίζουν τη θάλασσα και τους πανύψηλους φοίνικες της βεράντας.
Δείτε επίσης:
Nέο μενού από τον Ντίνο Φωτεινάκη στο Bungalow 7 με κοσμοπολίτικη διάθεση και fusion flavor προφίλ
Το μενού υπογράφει ο σεφ Γιώργος Οικονομίδης, ένας μάγειρας που έχει συνδέσει το όνομά του με τη δημιουργική διαχείριση του ψαριού και των θαλασσινών. Στο Casa Fish Athens επιλέγει να κινηθεί σε οικείας γεύσεις και συνταγές, χωρίς να λείπουν οι σύγχρονες τεχνικές και προσεγγίσεις. Και στις δύο περιπτώσεις, αναδεικνύει τον πλούτο της ελληνικής θάλασσας, ενώ το σέρβις, η αισθητική και το ξεκοκάλισμα των ψαριών δίπλα από το τραπέζι, μας θυμίζουν ένα είδος πολυτέλειας και περιποίησης που δεν χάνουν ποτέ τη διαχρονικότητά τους.
Ένα από τα πρώτα πιάτα που μας έφεραν στο τραπέζι ήταν μια ιδιαίτερη ταραμοσαλάτα, η οποία συνδυαζόταν με έναν κύβο από τον κλασικό χαλβά του μπακάλη και κουλούρι. Δεν είχα ξαναφάει έτσι την ταραμοσαλάτα.
Στην αρχή, με το που τη δοκίμαζες, η γεύση του ταραμά σε συνδυασμό με τη γλυκιά γεύση του χαλβά δημιουργούσε μια αρκετά μεγάλη αντίθεση. Αλλά όσο τη δοκίμαζες, καταλάβαινες όλο και περισσότερο πού ήθελε να σε πάει ο σεφ.
Αρκετά ιδιαίτερη γεύση, παρόλα αυτά.
Το καρπάτσιο από Συμιακό γαριδάκι με κόλιανδρο, που ήρθε σε ένα στρογγυλό πιάτο το οποίο έμοιαζε περισσότερο με πίνακα παρά με φαγητό, ήταν πάρα πολύ δροσερό και πολύ ισορροπημένο. Ήταν από τα αγαπημένα μου πιάτα της βραδιάς.
Ένα ακόμα πιάτο που δοκιμάσαμε ήταν ντολμαδάκια γιαλαντζί, τα οποία είχαν από πάνω ένα ωραίο φιλετάκι μαριναρισμένου γάβρου. Μια ιδιαίτερη, πολύ ελληνική και καλοκαιρινή μπουκιά.
Η ντοματοσαλάτα που ήρθε στο τραπέζι μπορεί να σας φανεί περίεργο, αλλά κατάφερε να κλέψει την προσοχή από πολύ πιο περίτεχνα πιάτα. Οι ντομάτες ήταν από εκείνες που μας θυμίζουν πραγματικά το καλοκαίρι στο χωριό και το μποστάνι της γιαγιάς. Ήταν κατακόκκινες, γεμάτες ζουμί και μύριζαν ντομάτα από την άλλη άκρη του τραπεζιού.
Σερβιρισμένες πολύ απλά, κομμένες σε χοντρές ροδέλες, μαζί με ανθό αλατιού, κάπαρη και κρίταμο, αλλά και με το εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο που είχαμε δοκιμάσει στην αρχή μαζί με το ψωμί, συνέθεταν την ιδανική σαλάτα. Και δεν θα την άλλαζα με καμία άλλη, όχι μόνο εκείνη τη μέρα αλλά γενικά, γιατί αυτού του είδους οι ντοματοσαλάτες είναι οι αγαπημένες μου.
Δοκιμάσαμε επίσης ολόφρεσκο μαρινάτο μπαρμούνι με φινόκιο και καρότο, καθώς και μια αχνιστή σουπιά με σπανάκι.
Η σουπιά είχε πολύ ουσιαστική γεύση, ήταν ωραία λεμονάτη, με τα μυρωδικά της, ενώ η σάρκα της ήταν μαλακή αλλά διατηρούσε ακόμα το ωραίο δάγκωμα που χαρακτηρίζει τη σουπιά. Το σπανάκι από κάτω ήταν τόσο όσο μαγειρεμένο και η σάλτσα που δημιουργούσε στο πιάτο ήταν ό,τι έπρεπε για να βουτήξεις το ψωμί. Αν δεν σου είχε περισσέψει από την αρχή, αυτός ήταν ένας πάρα πολύ καλός λόγος να ζητήσεις λίγο ακόμα.
Τα ζυμαρικά θαλασσινών και το γιουβέτσι ήταν δύο πολύ γευστικές προσθήκες στο μενού.
Τα πάκερι με τα θαλασσινά, το πέστο φιστικιού και το λάιμ ήταν ένα πιάτο που θα μπορούσα να το φάω μόνος μου ως κυρίως. Δυστυχώς, έπρεπε να το μοιραστώ. Τα πάκερι αυτή την περίοδο είναι τα αγαπημένα μου ζυμαρικά και, με αυτή την τόσο δεμένη σάλτσα που πραγματικά συγκέντρωνε όλη τη γεύση από τα θαλασσινά του πιάτου, αλλά και τη φρεσκάδα που έδινε το λάιμ, μαζί με το πικάντικο στοιχείο και το ωραίο καβουρδισμένο άρωμα του φιστικιού, ήταν ένα πιάτο βαθιά γευστικό.
Παράλληλα, και το γιουβέτσι με ροφό ήταν σωστά χυλωμένο, ενώ το ψάρι είχε κρατήσει την υγρασία του.
Τέλος, από τα αλμυρά πιάτα, ήρθε μια στείρα στη σχάρα. Το μεγάλο αυτό ψάρι με τη λευκή σάρκα μάς το καθάρισαν και το ξεκοκάλισαν μπροστά μας. Και πραγματικά, η μόνη μυρωδιά που σου ερχόταν ήταν αυτή της θάλασσας.
Όσο παρακολουθούσα τον τρόπο με τον οποίο καθάριζαν το ψάρι, μπορούσα να ακούσω την τραγανή πέτσα την ώρα που την αφαιρούσαν, ενώ η σάρκα του έμοιαζε ζουμερή.
Τη σέρβιραν με λαδολέμονο, το οποίο μπορούσαμε εμείς, κατά βούληση, να προσθέσουμε από πάνω, αλμυρά και βραστά κολοκυθάκια με καρότα.
Άλλη μία πινελιά που κλείνει το μάτι σε γαστρονομικές συνήθειες λίγων δεκαετιών πίσω, που ταιριάζουν απόλυτα με το concept, την αισθητική του μέρους και τη φιλοσοφία του.
Για επιδόρπιο, δοκιμάσαμε την πορτοκαλόπιτα με παγωτό. Ήταν γενναιόδωρα σιροπιασμένη και οι τόνοι των εσπεριδοειδών που κυριαρχούσαν στο γλυκό λειτούργησαν ως ο ιδανικός επίλογος μετά από τις γεύσεις που είχαμε δοκιμάσει μέχρι εκείνη τη στιγμή.
info
Λεωφ. Κωνσταντίνου Καραμανλή 18, Βούλα
Δείτε επίσης:
10 νεο-καφενεία σε όλη στην Αθήνα που παντρεύουν το παλιό με το σύγχρονο
Πέντε εστιατόρια για σοβαρή ψαροφαγία μία ώρα από την Αθήνα
