Στην Αγία Άννα της Νάξου, εκεί όπου ξεκινούν οι περίφημες αμμουδιές του νησιού, το Amour στήνει το σκηνικό ενός beach club με αναφορές στην παλιά μεσογειακή Ριβιέρα. Τερακότα πλακάκια στο μπαρ, ξύλινα σκαμπό, ριγέ μαξιλάρες σε λευκό και κεραμιδί, φυτά που γέρνουν πάνω από τους καναπέδες. Καθίσαμε μεσημέρι, με τον ήλιο ψηλά και τη θάλασσα δίπλα, περιμένοντας το γνωστό παραλιακό μενού, και βρεθήκαμε μπροστά σε έναν κατάλογο πολύ πιο φιλόδοξο και άρτιο.
Ο Χαντζός και το ναξιώτικο υλικό
Πίσω από το μενού βρίσκεται ο σεφ Μιχάλης Χαντζός, που έχει περάσει από κουζίνες στο Λονδίνο και στην Αθήνα, ενώ δούλεψε ως επικεφαλής, από την έναρξη της λειτουργίας του, μέχρι και πέρυσι, στο γνωστό Manna της Αρκαδίας, κρατώντας και ενισχύοντας μια ορεινή κουζίνα, που σέβεται τα υλικά της. Είναι μάγειρας της λεπτομέρειας, και αυτό διακρίνεται με σαφήνεια στο πιάτο. Εδώ, που τον συναντήσαμε αυτό το καλοκαίρι, η γραμμή του μένει προσηλωμένη στις ναξιώτικες πρώτες ύλες. Ψάρι ημέρας, εποχικά χόρτα, τυριά του νησιού, δουλεμένα με εγκράτεια. Το καταλαβαίνεις από νωρίς, γιατί ξεκινήσαμε με ωμά.
Δείτε επίσης:
Το street food στα καλύτερά του: 5 επιλογές σε αθηναϊκές καντίνες και σουβλατζίδικα
Amour: Πρώτα τα ωμά
Πρώτο ήρθε το tuna carpaccio, λεπτοκομμένο, με kale, φιστίκι Αιγίνης, λεμόνι και ελαιόλαδο. Ο συνδυασμός του φυστικιού με το carpaccio και το μπόλικο λεμόνι, κάνει τη διαφορά. Και μετά το amour crudo, το πιάτο όπου ο σεφ βάζει την υπογραφή του: μαγιάτικο, λαβράκι και κόκκινη γαρίδα ωμά, με κάπαρη, κρεμμύδι και λεμόνι μετρημένα στη σταγόνα. Το crudo είναι που κρίνει έναν παραλιακό κατάλογο, κι εδώ βγήκε καθαρό, με το φρέσκο υλικό να στέκει μπροστά χωρίς να κρύβεται.
Ακολούθησε η σαλάτα με φακές beluga και γιαούρτι, καθαρή και δροσερή, με τις μαύρες φακές να κρατούν. Από τα πιάτα για μοίρασμα, το σουβλάκι χταποδιού ήρθε με πιπεριές Padrón και chimichurri ρίγανης, καπνιστό και μαλακό, και τα ψιλοκομμένα καλαμαράκια τηγανητά τραγανά, με ούζο-αϊόλι και καπνιστή πάπρικα, χωρίς ίχνος λαδίλας.
Ακολούθησαν τα ζυμαρικά. Το red prawn linguine, με κρεμώδη bisque από κόκκινη γαρίδα, τσίλι και κουκουνάρι, ήταν το πιο γεμάτο πιάτο του τραπεζιού, με τη γλύκα της γαρίδας περασμένη μέσα στη σάλτσα. Το ψάρι της ημέρας, ένα ολόφρεσκο λαβράκι ψημένο ιδανικά, ήρθε πάνω σε κριθαρότο bouillabaisse με φινόκιο και confit ντοματίνια, με μια σαλάτα μάραθου και ξύσμα λάιμ. Δίπλα, τα βλίτα του κήπου με τριμμένη ντομάτα και αγουρίδα, η πιο νησιώτικη πινελιά του γεύματος.
Στο τέλος, δύο γλυκά, εντυπωσιακά: η μπουγάτσα, με τραγανά φύλλα, κρέμα βανίλιας και παγωτό, και το Naxian Sphinx, μια καραμελωμένη σοκολάτα namelaka με βατόμουρο και φιστίκι.
Οι τιμές δεν είναι χαμηλές. Το crudo στα 22 ευρώ, το λιγκουίνι στα 28, το ψάρι με το κιλό. Πληρώνουμε τη θέα, που εδώ αξίζει, και μια κουζίνα που δεν αφήνει την ατμόσφαιρα να κάνει μόνη της όλη τη δουλειά. Ο σεφ, βάζει το δικό του μερίδιο, και αυτό φαίνεται.
info
Αγια Αννα, τηλ. 2285 200243
Δείτε επίσης
Ο Αργοσαρωνικός στο πιάτο: Ένας σύντομος οδηγός για νόστιμο φαγητό σε 5 αγαπημένα νησιά
