Το Λουτράκι ήταν για χρόνια συνδεδεμένο με τις καλοκαιρινές αποδράσεις, τα ιαματικά λουτρά και τις παραλίες του. Πίσω όμως από αυτή τη γνώριμη εικόνα, τα τελευταία χρόνια αναδεικνύεται σταδιακά και μια άλλη πλευρά της περιοχής, που περνά μέσα από τη γαστρονομία, τις τοπικές πρώτες ύλες, τους παραγωγούς και τους ανθρώπους της εστίασης που αξιοποιούν τον πλούτο της κορινθιακής γης. Αφορμή για να γνωρίσουμε αυτή την πλευρά του Λουτρακίου στάθηκε το 5ο Taste of Loutraki. Ένα τριήμερο φεστιβάλ που μας επέτρεψε να ανακαλύψουμε τον προορισμό μέσα από τη γεύση, τους ανθρώπους και τις ιστορίες του, ειδικά για όσους από εμάς τον επισκεπτόμασταν για πρώτη φορά.
Live cooking στον αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου
Δύσκολα θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη αρχή από μια επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου, λίγο έξω από την Περαχώρα. Mε θέα στον ιστορικό φάρο Μελαγκάβι. Λίγο πριν δύσει ο ήλιος, ο αρχαιολογικός χώρος φιλοξένησε το πρώτο live cooking του φεστιβάλ, σε ένα σκηνικό που δύσκολα ξεχνά κανείς. Οι σεφ Σωτήρης Φιλίππου του Paladar, Κώστας Σακκούλης του «Ρίγανι» και Τάκης Διαμαντόπουλος του «Πιπέρι» παρουσίασαν πιάτα με κοινό παρονομαστή τις ελληνικές πρώτες ύλες και μια σύγχρονη προσέγγιση της τοπικής κουζίνας. Τα κρασιά του Κτήματος Kissa συμπλήρωσαν διακριτικά την εμπειρία, χωρίς να αποσπούν την προσοχή από το φαγητό. Η ιδανική εμπειρία για να ξεκινήσει ένα τριήμερο αφιερωμένο στις γεύσεις και στους ανθρώπους της περιοχής.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Έπειτα, σειρά είχε η ταβέρνα «Βασίλης», στην Περαχώρα. Ένα από εκείνα τα μαγαζιά που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις για να μάς κερδίσουν. Με την ελληνική κουζίνα πάντα στο επίκεντρο, οι συνταγές ακολουθούν την εποχικότητα και οι πρώτες ύλες έχουν τον πρώτο λόγο, ενώ κάθε πιάτο υπηρετεί τη γεύση με απλότητα και φροντίδα. Χωριάτικη, μια νόστιμη και καλοφτιαγμένη τυρόπιτα, αρνίσια μπιφτέκια, μακαρονάδα με αρνάκι και φυσικά ιδιαίτερες κοπές κρεάτων αποτέλεσαν κάποια από τα πιάτα που δοκιμάσαμε και λόγω των οποίων θα επιστρέψουμε ξανά στο «Βασίλη».
Δείτε επίσης:
Όταν ένας σεφ ριζώνει σε έναν τόπο: Η ιστορία του Anama στη Γιάλοβα
Spa και θαλασσινά μεζεδάκια
Η δεύτερη ημέρα ξεκίνησε από έναν χώρο που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του Λουτρακίου. Το Loutraki Thermal Spa υπενθυμίζει γιατί η πόλη απέκτησε διεθνή φήμη ήδη από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Τα φυσικά ιαματικά νερά εξακολουθούν να αποτελούν σημείο αναφοράς, όμως σήμερα συνδυάζονται με μια πιο σύγχρονη προσέγγιση της ευεξίας. Ίσως αυτό να είναι και το στοιχείο που χαρακτηρίζει συνολικά το Λουτράκι. Δεν αποκόπτεται από το παρελθόν του, αλλά βρίσκει τρόπους να το ενσωματώνει στη σημερινή εμπειρία του επισκέπτη.
Η συνέχεια μας βρήκε στην «Ιχθυόεσσα» για θαλασσινά μεζεδάκια, με τη συνοδεία επιλεγμένων ετικετών του Οινοποιείου Barafakas. Περισσότερο από ένα επιτυχημένο wine pairing, το γεύμα ανέδειξε τη στενή σχέση της τοπικής εστίασης με την παραγωγή της Κορινθίας, αποδεικνύοντας ότι όταν οι πρώτες ύλες και οι άνθρωποί τους βρίσκονται στο επίκεντρο, το αποτέλεσμα αποκτά χαρακτήρα.
Πίσω από αυτή τη διοργάνωση βρίσκεται μια συνεργασία που ξεπερνά τα όρια ενός γαστρονομικού φεστιβάλ. Όπως μάς εξήγησε, η Ανδριάννα Αριστοδήμου από τον Τουριστικό Οργανισμό Λουτρακίου, στόχος του Taste of Loutraki είναι να αναδείξει τον προορισμό μέσα από τη γαστρονομία, συνδέοντας την τοπική παραγωγή, την εστίαση και τη φιλοξενία σε μια ενιαία εμπειρία για τον επισκέπτη. Στο πλαίσιο του φεστιβάλ, περισσότερες από 45 επιχειρήσεις συμμετέχουν ενεργά, δημιουργώντας ειδικά μενού και δράσεις αποκλειστικά για τη διοργάνωση, ενώ φορείς, παραγωγοί και επαγγελματίες του τουρισμού συνεργάζονται με κοινό στόχο να παρουσιάσουν μια ολοκληρωμένη εικόνα του Λουτρακίου.
Η γιορτή δίπλα στη θάλασσα
Το βράδυ του Σαββάτου, το επίκεντρο της διοργάνωσης μεταφέρθηκε στην παραλία του Λουτρακίου. Εκεί όπου η βόλτα δίπλα στη θάλασσα συνάντησε τις μυρωδιές από live cooking και τους πάγκους παραγωγών της περιοχής, στήνοντας έτσι μια γιορτή αφιερωμένη στην κορινθιακή γαστρονομία. Από ελαιόλαδο, μέλι και αλλαντικά μέχρι κρασιά, τυριά, γλυκά και παραδοσιακά προϊόντα, είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε, να συνομιλήσουμε με τους ανθρώπους που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και να θυμηθούμε ότι η γαστρονομία δεν χτίζεται μόνο στις κουζίνες των εστιατορίων, αλλά ξεκινά πολύ νωρίτερα στην εφοδιαστική αλυσίδα: στο χωράφι, στο αμπέλι και στο εργαστήριο.
Δείτε επίσης:
Τι τρώμε όταν έχει πολλή ζέστη: 7 δροσερές συνταγές που βοηθούν στη σωστή ενυδάτωση
Ήταν από εκείνες τις βραδιές που δεν ακολουθούν ένα αυστηρό πρόγραμμα. Περπατήσαμε, σταματήσαμε στους πάγκους και δοκιμάσαμε τις νοστιμιές, που προσφέρει ο τόπος. Τότε, καταλάβαμε και την πραγματική δύναμη του φεστιβάλ, που βρίσκεται στην ευκαιρία που δίνει στους επισκέπτες να γνωρίσουν από κοντά τους ανθρώπους που διαμορφώνουν καθημερινά τη γαστρονομική ταυτότητα της περιοχής.
Λίγα βήματα από την κεντρική πλατεία της πόλης το “Dino Gelato”, που με αφορμή το Taste of Loutraki είχε δημιουργήσει μια limited edition γεύση gelato με σοκολάτα, κορινθιακή σταφίδα και ρούμι, εμπνευσμένη από τα προϊόντα της περιοχής. Ευτυχώς προλάβαμε να τη δοκιμάσουμε, γιατί δεν άργησε να εξαντληθεί.
Η ημέρα ολοκληρώθηκε στο εστιατόριο Oceanos, στο Club Hotel Loutraki. Εδώ η ελληνική πρώτη ύλη συναντά μια πιο σύγχρονη προσέγγιση. Το δείπνο συνοδεύτηκε από κρασιά του Οινοποιείου Μανωλάκη, με τους συνδυασμούς να αναδεικνύουν τόσο τα πιάτα όσο και τις ετικέτες. Ήταν ακόμη μία υπενθύμιση ότι η γαστρονομική ταυτότητα ενός τόπου δεν διαμορφώνεται από ένα μόνο εστιατόριο ή έναν μόνο παραγωγό, αλλά από τις συνεργασίες που αναπτύσσονται ανάμεσά τους.
Μακαρονάδα με τράγο στην αυλή του Μουσείου
Συχνά αντιμετωπίζουμε τα μουσεία ως μια «υποχρεωτική» στάση σε ένα ταξίδι. Η επίσκεψη στο Λαογραφικό Μουσείο Περαχώρας, όμως, λειτούργησε διαφορετικά. Τα αντικείμενα της καθημερινής ζωής, τα παραδοσιακά σκεύη και οι αναφορές στις αγροτικές εργασίες μάς βοήθησαν να καταλάβουμε καλύτερα πώς διαμορφώθηκαν οι γεύσεις και οι συνήθειες της περιοχής. Μάλιστα, στον προαύλιο χώρο του μουσείου στο τέλος της επίσκεψής μας, μάς περίμενε και μια μικρή γευστική έκπληξη: χειροποίητες πίτες, ζυμωτό ψωμί, ψητές ελιές και το highlight μακαρονάδα με τράγο, μαγειρεμένη σε παραδοσιακό τσουκάλι.
Δεν μπορούσαμε να φύγουμε πρέπει επισκεφτούμε τη Λίμνη Βουλιαγμένης, όπου ήταν και το τελευταίο μας γεύμα στο Λουτράκι στον «Βάρκαλα». Η διαδρομή μέχρι εκεί αποζημιώνει από την πρώτη στιγμή, καθώς η λίμνη δημιουργεί ένα από τα πιο όμορφα τοπία της περιοχής. Το τραπέζι έμοιαζε να συνοψίζει όσα είχαμε γνωρίσει τις προηγούμενες ημέρες και να τονίζει τη φιλοξενία, που νιώσαμε από τους ντόπιους σε όλα τα μέρη και τα εστιατόρια που επισκεφτήκαμε στο Λουτράκι.
Αυτό που μένει τελικά από ένα ταξίδι σαν κι αυτό δεν είναι μόνο οι γεύσεις που δοκιμάσαμε ούτε οι διευθύνσεις που σημειώσαμε για την επόμενη επίσκεψη. Είναι η αίσθηση ότι πίσω από κάθε πιάτο, κάθε ποτήρι κρασί και κάθε τοπικό προϊόν υπάρχουν άνθρωποι που συνεργάζονται για να αναδείξουν τον τόπο τους. Το φεστιβάλ αυτό είναι η αφορμή για να γνωρίσει κανείς αυτή την προσπάθεια και το ταξίδι συνεχίζεται πέρα από το φεστιβάλ: σε μια ταβέρνα της Περαχώρας, σε ένα ποτήρι κρασί από έναν τοπικό αμπελώνα, σε μια βόλτα δίπλα στη λίμνη Βουλιαγμένης ή σε μια μπάλα παγωτό. Λένε ότι όποιος πιει νερό από το Λουτράκι επιστρέφει ξανά. Δεν ξέρω αν ισχύει ο θρύλος. Ξέρω όμως ότι, ύστερα από τρεις ημέρες γεμάτες γεύσεις, συναντήσεις και όμορφες εικόνες, φύγαμε με την αίσθηση πως έχουμε ακόμη πολλά να ανακαλύψουμε. Και αυτός είναι ίσως ο καλύτερος λόγος για να ξαναβρεθούμε εκεί, πολύ πριν πραγματοποιηθεί το επόμενο Taste of Loutraki.
Δείτε επίσης:
Η επιστήμη πίσω από την τέλεια φουρτάλια
5 νοσταλγικά γλυκά της Αθήνας που αξίζει να δοκιμάσετε έστω μία φορά
