Food Safari με 65.000 βήματα στην πόλη του Φωτός. Μπαγκέτες, μπρασερί, τυροπωλεία, μακαρόν και όλα όσα δεν θα σας πει ένας συνηθισμένος ταξιδιωτικός οδηγός στο Παρίσι.
65.000 βήματα σε τέσσερις ημέρες. Έτσι γνωρίσαμε το Παρίσι όπως μας αρέσει: χωρίς πρόγραμμα, χωρίς λίστες από το TikTok, χωρίς βιασύνη. Μόνο περπάτημα, στάσεις όπου μας τραβούσε το ένστικτο και όσο φαγητό χωρούσε η ημέρα. Άλλωστε, αυτή η πόλη δεν αποκαλύπτεται μόνο από τα αξιοθέατα. Αποκαλύπτεται από τους πάγκους των μανάβικων, τις μπρασερί της γειτονιάς, τις boulangerie, τα ντελικατέσεν, τα τυροπωλεία και τα αυτοσχέδια τραπέζια στις όχθες του Σηκουάνα.
Το Παρίσι αρχίζει από τα μανάβικα
Τα βήματα ξεκινούν με κατεύθυνση προς τον Σηκουάνα. Πριν ακόμη δούμε τον ποταμό, μας σταμάτησαν τα χρώματα στα μανάβικα. Φράουλες σε κάθε πιθανό μέγεθος και χρώμα, πράσινα, λευκά και μωβ σπαράγγια, βατόμουρα, σμέουρα, μύρτιλα και άλλα φρούτα, όλα έμοιαζαν υπερβολικά φρέσκα. Όλα ήταν προσεγμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Και φυσικά, όλα είχαν την αντίστοιχη τιμή.
Αγοράσαμε ένα κουτί σμέουρα και συνεχίσαμε τη βόλτα. Μέχρι που ένας περαστικός άπλωσε το χέρι, πήρε ένα χωρίς να πει κουβέντα και συνέχισε τον δρόμο του. Εκείνος λιγώθηκε, εμείς ξαφνιαστήκαμε και το Παρίσι μάς καλωσόρισε με τον δικό του τρόπο.
Δείτε επίσης
Food Safari με 65.000 βήματα για γεύση και θέαμα στην Αιώνια Πόλη
Το καλό εστιατόριο φαίνεται από τη μπαγκέτα
Το ένστικτο μάς οδήγησε στο Au Bourguignon du Marais, λίγα βήματα μακριά από την πολύβουη Rue Saint-Antoine. Στα διπλανά τραπέζια κάθονταν κυρίως Γάλλοι. Δεν αποτελεί απόδειξη, αλλά είναι πάντα μια καλή ένδειξη. Όταν οι άνθρωποι που μεγάλωσαν με μια κουζίνα επιλέγουν ένα συγκεκριμένο εστιατόριο, συνήθως κάτι κάνει σωστά.
Παραγγείλαμε ό,τι πιο κλασικό είχε ο κατάλογος: foie gras terrine, κρεμμυδόσουπα, beef bourguignon, ταρτάρ και φιλέτο Chateaubriand. Αν έπρεπε να κρατήσω μόνο μία γεύση, θα ήταν το foie gras. Τόσο φίνο και βελούδινο που εξαφανίστηκε πριν προλάβουμε να το σχολιάσουμε. Η κρεμμυδόσουπα είχε εκείνη τη βαθιά καραμελωμένη γεύση που μόνο μια σωστά δουλεμένη γαλλική κουζίνα μπορεί να πετύχει. Το τυρί τραγανό από πάνω, μαστιχωτό από κάτω και καψαλισμένη μπαγκέτα για να μην αφήσουμε καμία σταγόνα ζωμού στο μπολ.
Στο Παρίσι το καλό εστιατόριο το καταλαβαίνεις από τη μπαγκέτα. Αν έχει φροντίσει το ψωμί, πιθανότατα έχει φροντίσει και όλα τα υπόλοιπα.
Το ίδιο συμπέρασμα επιβεβαιώθηκε την επόμενη ημέρα στο Le Petit Cler, λίγα βήματα από τον Πύργο του Άιφελ. Ένα Croque Monsieur μού θύμισε ότι η γαλλική κουζίνα δεν βασίζεται μόνο στην ποιότητα των υλικών αλλά και στη σημασία της λεπτομέρειας. Δύο φέτες προζυμένιο ψωμί, φουέ βραστό, μπεσαμέλ και τυρί. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.
Ο Σηκουάνας είναι το μεγαλύτερο wine bar της πόλης
Χιλιάδες άνθρωποι κάθονται στο πέτρινο πεζοδρόμιο με μια μπαγκέτα, λίγο τυρί, αλλαντικά, ένα μπουκάλι κρασί και καλούς φίλους. Τα ποτήρια είναι γυάλινα και κολωνάτα. Κανείς δεν βιάζεται να φύγει. Κινητά κρατούν μόνο οι τουρίστες. Μα πώς ζουν;
Όταν τελείωσε η κρουαζιέρα στον Σηκουάνα αναζητήσαμε ένα ποτήρι σαμπάνιας και το βρήκαμε στο Café du Marais. Δεν είναι από τα διάσημα στέκια που γεμίζουν τα ταξιδιωτικά βίντεο. Είναι όμως από τα μέρη που σε βοηθούν να καταλάβεις μια πόλη. Το πρωί καφές και brunch, το απόγευμα aperitivo, το βράδυ κρασί, σαμπάνια, κοκτέιλ, πίτσα και burger. Πολυπολιτισμικό, ζωντανό και χωρίς ίχνος επιτήδευσης.
Στο Παρίσι ακόμη και οι πιο απλές στιγμές έχουν φροντίδα.
Το ροζέ έρχεται παγωμένο μέσα σε διάφανο wine cooler, η σαμπάνια στη σωστή θερμοκρασία και το Porn Star martini σερβίρεται όπως πρέπει, με το συνοδευτικό shot δίπλα στο ποτήρι. Μικρές λεπτομέρειες που τελικά δεν είναι καθόλου μικρές.
Δείτε επίσης
Food Safari για pizza, pasta, fritta και babà-δες στη Νάπολη
Τα καλύτερα κρουασάν τα βρίσκεις, σχεδόν, παντού
Το πρωινό είχε ήδη τελειώσει όταν φτάσαμε στη Μονμάρτη. Είχαμε πιει τον καφέ μας -που, μεταξύ μας, ήταν ίσως η μεγαλύτερη απογοήτευση του ταξιδιού- με το καθιερωμένο κρουασάν και pain au chocolat. Υποτίθεται ότι ήμασταν χορτάτοι. Στο Παρίσι, όμως, το «χόρτασα» δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.
Δεξιά, αριστερά, στις πλατείες και στα στενά ο αέρας μοσχοβολάει καμένο βούτυρο και ψημένη σφολιάτα. Όπου σταθείτε δεν θα απογοητευτείτε γιατί η ποιότητα είναι στα ύψη και οι τιμές, σχετικά λογικές για τα δεδομένα. Μια στάση στη διάσημη La Crêperie για crepe suzette αξίζει πραγματικά, ωστόσο εμείς θέλαμε να γευτούμε τη ζύμη οπότε επιλέξαμε μια σκέτη, πασπαλισμένη μόνο με ζάχαρη.
Και επειδή Παρίσι, χωρίς σοκολάτα και bonbon δεν γίνεται, ιδού τα ευρήματά μας: Στο Maison Georges Larnicol, η λέξη λιχουδιά βρίσκει τον ορισμό της. Σοκολατάκια, μπισκότα βουτύρου, madeleine, μακαρόν, μαρέγκες και φανταστικές caramels mous που λιώνουν στο στόμα τόσο νωχελικά, που η μόνη δυσκολία είναι να σταματήσεις στην πρώτη.
Στο κατάστημα του Cédric Grolet περιμέναμε στην ουρά και δεν μετανιώσαμε ούτε λεπτό. Ένας καταρράκτης σοκολάτας κυλούσε στον τοίχο, ενώ το γιγάντιο σοκολατένιο δέντρο ήταν στολισμένο με τα σοκολατένια αυγά. Οι προθήκες ήταν γεμάτες bonbons που έμοιαζαν με κοσμήματα.
Η μοναδική παραφωνία ήταν στο κατάστημα του Alain Ducasse. Η σοκολάτα ήταν αντάξια του ονόματος. Η υποδοχή όχι. Ίσως να ενόχλησε το γεγονός ότι φωτογραφίζαμε τα ράφια, ίσως απλώς τους πετύχαμε μια δύσκολη στιγμή. Σε κάθε περίπτωση, ήταν η μόνη φορά στο Παρίσι που νιώσαμε κάπως άβολα.
Οι Γάλλοι δεν πουλάνε τυρί. Το παρουσιάζουν.
Στα τυροπωλεία του Παρισιού καταλάβαμε τι εννοούν όταν λένε πως το τυρί είναι αφήγηση. Περιγράφουν την προέλευση, την ωρίμαση, την ένταση της γεύσης, προτείνουν συνδυασμούς και σε αφήνουν να αποφασίσεις χωρίς βιασύνη. Και ναι, πριν καν δοκιμάσεις οτιδήποτε, σε υποδέχεται εκείνη η χαρακτηριστική, έντονη μυρωδιά των παλαιωμένων τυριών. Για κάποιους είναι πρόκληση, για άλλους η καλύτερη απόδειξη ότι βρίσκονται στο σωστό μέρος.
Η γαστρονομική αυλή του Marais
Η Marché des Enfants Rouges, η παλαιότερη σκεπαστή αγορά τροφίμων του Παρισιού, είναι η γαστρονομική αυλή του Marais. Εκεί, οι Παριζιάνοι αγοράζουν βούτυρο και τυρί από τον έναν πάγκο, κάθονται για μαροκινό κουσκούς στον επόμενο και κλείνουν τη βόλτα με φράουλες βουτηγμένες στη σοκολάτα. Χαοτική, πολύβουη και γεμάτη αρώματα, είναι από τα μέρη που πηγαίνεις χορτάτος και σου ανοίγει η όρεξη στον πρώτο διάδρομο.
Galeries Lafayette; Oui… mais…
Υποχρεωτική είναι και μια στάση στη Galeries Lafayette. Αν καταφέρετε να επιβιώσετε από τον κόσμο, τις ουρές και τα σύννεφα αρώματος του ισογείου, περάστε απέναντι, στη Galerie Lafayette Le Gourmet. Εκεί, αρχίζει ο πραγματικός πειρασμός. Φρούτα, βούτυρα, τυριά, σοκολάτες, ζυμαρικά και προϊόντα από κάθε γωνιά του κόσμου, όλα λαχταριστά. Ανάμεσα σε όλον αυτόν τον γαστρονομικό πλούτο, υπάρχει και το πόστο με τα μαγειρευτά του Μαυρομάτη. Μια μικρή ελληνική γωνιά που δύσκολα προσπερνάς.
Η Ελλάδα χωράει σε ένα τραπέζι στο Παρίσι
Η ελληνική κουζίνα δεν είναι άγνωστη στο Παρίσι. Από το Yorgaki στη Μονμάρτη μέχρι μικρές ταβέρνες διάσπαρτες στις γειτονιές της πόλης, υπάρχουν κάποιες στάσεις που θυμίζουν Ελλάδα. Στο Ypseli όμως νιώσαμε κάτι διαφορετικό. Το μεσημέρι μοιάζει με ένα σύγχρονο μαγειρείο. Το βράδυ μεταμορφώνεται σε ένα πιο εκλεπτυσμένο εστιατόριο, διατηρώντας την ελληνική ψυχή του. Χαμογελάσαμε, χαζέψαμε τα προϊόντα στα ράφια του παντοπωλείου -μέχρι και σύγλινο βρήκαμε και παρατηρήσαμε τους πελάτες. Μια παρέα Γάλλων μοιραζόταν γεμιστά, πορτοκαλόπιτα, γαλατόπιτα και κυδωνάτες πατάτες. Οι Έλληνες ξεχώριζαν εύκολα. Αρκούσε ο τρόπος που φωτιζόταν το πρόσωπό τους όταν έφταναν τα πιάτα στο τραπέζι.
Παρίσι χωρίς αγνάντεμα στον Πύργο του Άιφελ δεν γίνεται
Το πώς θα φτάσετε στον Πύργο του Άιφελ θα το βρείτε σε δεκάδες ταξιδιωτικούς οδηγούς. Το τι αξίζει να δοκιμάσετε εκεί ψηλά, όμως, είναι άλλη ιστορία. Ένα ποτήρι σαμπάνια είναι σχεδόν υποχρεωτικό. Δεν γίνεται να αγναντεύεις το Παρίσι από ψηλά χωρίς λίγες φυσαλίδες στο ποτήρι. Στον δεύτερο όροφο βρίσκεται και το μικρό κατάστημα του Pierre Hermé. Εκεί δοκιμάσαμε τις δύο αποκλειστικές δημιουργίες μακαρόν που έχει σχεδιάσει για τον Πύργο: το Jardin sur la Seine, εμπνευσμένο από τον Σηκουάνα, με σοκολάτα και βατόμουρο, και το Jardin sur les Toits, αφιερωμένο στις ταράτσες του Παρισιού, με περγαμόντο, παριζιάνικο μέλι και ξανθή σοκολάτα. Στα 3,70 ευρώ το τεμάχιο δεν είναι μια αυθόρμητη αγορά. Όμως, είναι ίσως το πιο νόστιμο αναμνηστικό που μπορείς να πάρεις μαζί σου.
Το Παρίσι δεν τελειώνει ποτέ
Κανένας ταξιδιωτικός οδηγός δεν μπορεί να περιγράψει τη στιγμή που ο ήλιος πέφτει στον Σηκουάνα, που ανοίγει ένα μπουκάλι κρασί στις όχθες ή που μια λεπτή φέτα πράσινης ελιάς αλλάζει για πάντα την άποψή σου για τα μακαρόν.
Όπως και αν έχει, είναι αδύνατον να γνωρίσουμε το Παρίσι μέσα σε τέσσερις ημέρες και σίγουρα τα 65.000 βήματα δεν ήταν αρκετά. Αυτός, όμως, είναι ένας πολύ καλός λόγος για να επιστρέψουμε άμεσα. Au revoir, Paris.
Δείτε επίσης
Le Bon Bock: Το παριζιάνικο στέκι των μποέμ της Belle Époque στο σήμερα
Noé: Γνώριμα γαλλικά πιάτα με σύγχρονη ματιά και 1.500 κρασιά στο Παρίσι
