Απέναντι από τον ναό της Αγίας Ειρήνης, τότε που η περιοχή δεν είχε ακόμη μετατραπεί στη σημερινή πολύβοη πιάτσα, λειτουργούσε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μπαρ της Αθήνας. Το Osterman. Για όσους το πρόλαβαν ήταν ένα σημείο αναφοράς, με ξεχωριστή ταυτότητα και έντονο ρυθμό. Σήμερα, στον ίδιο χώρο συναντάμε ένα νέο, φρέσκο εστιατόριο, το 1890.
Η μεταλλική επιγραφή «Κ. Συμεωνίδης Α.Ε.» παραμένει στη θέση της, σαν υπόμνηση μιας άλλης εποχής, όταν το ισόγειο του νεοκλασικού φιλοξενούσε εμπορικές δραστηριότητες. Το κτίριο, έργο του εμπόρου Ιωάννη Μιχαλόπουλου στα τέλη του 19ου αιώνα, ανακαινίστηκε χωρίς όμως να χάσει τα βασικά του, όπως τα χαρακτηριστικά και την ταυτότητά του. Ψηλοτάβανο, με ζωγραφιστές οροφές και το αυθεντικό δάπεδο να πρωταγωνιστεί διακριτικά, ισορροπεί ανάμεσα στο ιστορικό παρελθόν του και στη σύγχρονη, καθαρή αισθητική.
Περνώντας την επιβλητική ξύλινη πόρτα με τα μεγάλα παράθυρα, η ανοιχτή σάλα με τα πολλά φυτά εσωτερικού χώρου, θα δώσει από την αρχή το στίγμα: αριστοκρατικό, αστικό, ζεστό περιβάλλον. Στο βάθος, πίσω από γυάλινες επιφάνειες, η κουζίνα λειτουργεί σαν σκηνή. Εκεί βρίσκεται ο Χρήστος Σιδηρόπουλος, σεφ με διαδρομή που δεν ακολούθησε την πιο αναμενόμενη πορεία. Από σπουδές πληροφορικής, βρέθηκε σε επαγγελματικές κουζίνες του Λονδίνου, απορροφώντας τη μεθοδικότητα και την πειθαρχία τους, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα για να διαμορφώσει τη δική του μαγειρική γλώσσα. Μια γλώσσα που την γνωρίσαμε στη Σύμη και στο εστιατόριο Agora. Εκεί όπου και φέτος, θα δημιουργεί πιάτα με τεχνική, αισθητική αλλά και νοστιμιά. Πιάτα που μπορεί να έχουν fine dinning προσανατολισμό, αλλά εκφράζουν μια σεμνότητα, σαν αυτή που χαρακτηρίζει τον σεφ.
Αυτό που παρουσιάζει στο εστιατόριο 1890, δεν έχει διαφορετική φιλοσοφία. Η βάση του; Ελληνικές γεύσεις, υλικά και αναφορές. Με τεχνικές, όμως, που προσθέτουν ακρίβεια και βάθος χωρίς να αλλοιώνουν τον πυρήνα. Σαν τις μικρές μπουκιές του καλωσορίσματος. Όπως η σπανακόπιτα σε μορφή beignet (τηγανητό ψωμί που μοιάζει με λουκουμά) ή το ταρτάκι με τη σαλάτα Ceasar ή ακόμα την εικονική ελιά μπριάμ.
Ο Χρήστος στα πιάτα του παίρνει και ρίσκα συνδυάζοντας υλικά που δεν φαίνονται πολλές φορές συμβατικά. Η ιδέα να «παντρευτεί» το ψάρι με harissa, ταχίνι και καπνιστή μαγιονέζα είχε ένταση και χαρακτήρα. Από την άλλη το ταρτάρ από μοσχάρι που ετοιμάζει σε κερδίζει από την πρώτη πιρουνιά. Σωστά κομμένο, με κρέμα από κρόκο αυγού, τσαχπινιά από μουστάρδα Dijon και tabasco, καπνιστό ελαιόλαδο και «καπέλο» από τηγανητή πατάτα, λειτούργησε ως μια ισορροπημένη, «τίμια» εκτέλεση χωρίς περιττές παρεμβάσεις.
Δείτε επίσης
Lalane: Σε μια brasserie στο Μαρούσι για rib eye με βουτυράτη σάλτσα και παέγια με παπαρδέλες
Salonica: Δείπνο με τον «πατριάρχη» της ελληνικής κουζίνας Σωτήρη Ευαγγέλου
Θα σταθώ επίσης στην τσιπούρα με πρασοσέλινο και αχλάδι – ναι αχλάδι. Το ψήσιμο του ψαριού ήταν ακριβές, τα φύλλα σέλινου, το σέλερι κονφί, τα κυβάκια αχλαδιού και τα μαγειρεμένα πράσα του έδιναν γλύκα και υφή. Καθώς και στα ζυμαρικά cappelletti με άγρια μανιτάρια και μουρχέλες, σε μια πιο comfort εκδοχή, με μια ανάλαφρη μπεσαμέλ από γραβιέρα Νάξου που δεν βάραινε το σύνολο. Το φιλέτο μοσχαριού, ως τελευταίο αλμυρό, έκλεισε τον κύκλο με πληρότητα: σωστά ψημένο, με καρότα που είχαν σπετσερικό.
Το γλυκό κομμάτι έχει την υπογραφή της νεαρής pastry chef Βάσως Γιαμούρα, με πιάτα που παίζουν στην ίδια φιλοσοφία με αυτά του Χρήστου. Το pré-dessert έπαιζε ανάμεσα σε φρεσκάδα και λιπαρότητα: παγωτό αμυγδάλου με κρέμα γιαουρτιού, πέστο μυρώνιας και λάδι βασιλικού, μαζί με toasted milk powder που έδινε μια διακριτική, «ψημένη» νότα.
Το επιδόρπιο, ένα baba au rhum με φράουλες, λάιμ και κρέμα, είχε ενδιαφέρον ακριβώς γιατί ισορροπούσε το πλούσιο με το δροσερό χωρίς να γέρνει προς καμία πλευρά. Τέλος, από τα τρία mignardises που έκλεισαν το δείπνο ξεχώρισα το τρουφάκι λευκής σοκολάτας που ήταν πασπαλισμένο με γάλα σε σκόνη όπως και το μικρό κομμάτι από την σοκολατένια τάρτα που ήταν από εκείνα τα κομμάτια που απλώς θέλεις να τα απολαμβάνεις ξανά και ξανά.
info
Εστιατόριο 1890, Αθηναϊδος 10, Πλ. Αγ. Ειρήνης, τηλ. 2103240603
Δείτε επίσης
12 απαραίτητες γευστικές στάσεις στη Θεσσαλονίκη, από ιστορικά στέκια μέχρι νέα εστιατόρια
Nava Gastrobar: Για ηπειρώτικο κρέας, ιαπωνική namelaka σ’ ένα ιστορικό κτίριο στα Ιωάννινα
