Τι θα γινόταν αν το αγαπημένο σας γλυκό, ένα πιάτο γεμιστά ή ένα λαχταριστό cheesecake μπορούσε να γίνει κόσμημα; Για την Κατερίνα (Καίτη) Πετροπούλου, δημιουργό του Little Kate, η απάντηση βρίσκεται σε μικροσκοπικές δημιουργίες από πολυμερικό πηλό, τόσο λεπτομερείς και ρεαλιστικές που για μια στιγμή μοιάζουν έτοιμες να… φαγωθούν. Πίσω από κάθε δαχτυλίδι, κολιέ ή σκουλαρίκι κρύβεται όμως κάτι περισσότερο από την αγάπη για τη μινιατούρα: παιδικές αναμνήσεις, αγαπημένες γεύσεις, οικογενειακά τραπέζια και ιστορίες ανθρώπων που βρίσκουν στις δημιουργίες της ένα μικρό κομμάτι από τη δική τους ζωή.
Από το πρώτο cheesecake που έφτιαξε μέχρι τα περίτεχνα γεμιστά, τους γύρους και την αγαπημένη της πάστα «ποντικάκι», η Καίτη μετατρέπει το φαγητό σε φορέα αναμνήσεων και το κόσμημα σε μια διαφορετική μορφή γαστρονομικής αφήγησης. Μας μιλά για το πώς γεννήθηκε το Little Kate, για την εμμονή στη λεπτομέρεια, τις ελληνικές γεύσεις που θέλει να αποτυπώσει και τις ιστορίες που έχουν κάνει κάποιες από τις δημιουργίες της πραγματικά ξεχωριστές.
Διαβάστε επίσης:
10 αγαπημένα ρετρό γλυκά που άφησαν εποχή στα ελληνικά ζαχαροπλαστεία (+συνταγές)
Little Kate: Όταν η γαστρονομία γίνεται μικροσκοπική τέχνη
Πες μας λίγα λόγια για σένα.
Ονομάζομαι Καίτη και είμαι η δημιουργός του Little Kate. Μεγάλωσα στη Σάμο και στα 18 μου μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσω Διατροφή και Διαιτολογία, έναν δρόμο που τελικά δεν ακολούθησα ποτέ επαγγελματικά. Από μικρή όμως η δημιουργία ήταν πάντα μέρος της ζωής μου, καθώς μεγάλωσα σε μια οικογένεια με ιδιαίτερη αγάπη για τα καλλιτεχνικά. Ως φοιτήτρια ξεκίνησα να φτιάχνω κοσμήματα σαν χόμπι και λίγα χρόνια αργότερα γνώρισα τον πολυμερικό πηλό. Από την πρώτη στιγμή ένιωσα ότι αυτό το υλικό έκρυβε αμέτρητες δυνατότητες και μου έδωσε έναν εντελώς νέο τρόπο να εκφράζομαι. Το όνομα «Little Kate» γεννήθηκε από το παιδικό μου παρατσούκλι, «Καιτούλα» και είναι για μένα ένας μικρός φόρος τιμής στην παιδικότητα, τη φαντασία και τις όμορφες αναμνήσεις που ήθελα να αποτυπώσω σε ολόκληρο το brand. Δεν έχω σπουδάσει κάτι σχετικό με την τέχνη ή τη γλυπτική. Ό,τι έχω καταφέρει μέχρι σήμερα είναι αποτέλεσμα αμέτρητων ωρών πειραματισμού, υπομονής και αγάπης για τη δημιουργία!
Πώς γεννήθηκε η ιδέα να μετατρέψεις το φαγητό σε κόσμημα; Υπήρχε κάποιο πιάτο ή γλυκό που αποτέλεσε την πρώτη σου έμπνευση;
Η ιδέα γεννήθηκε πολύ αυθόρμητα. Όταν γνώρισα τον πολυμερικό πηλό, ένιωσα ότι μπορούσα να δημιουργήσω σχεδόν τα πάντα. Ξεκίνησα δοκιμάζοντας διάφορα σχέδια, όμως όταν έφτιαξα το πρώτο μου μικροσκοπικό cheesecake, κάτι «κούμπωσε» μέσα μου. Τότε κατάλαβα πως είχα βρει αυτό που πραγματικά με ενθουσιάζει, να δημιουργώ μινιατούρες που μοιάζουν τόσο αληθινές, ώστε να κάνουν τον κόσμο να χαμογελά και να αναρωτιέται αν είναι όντως φαγητό. Με μάγεψε η διαδικασία του να αποτυπώνω κάθε μικρή λεπτομέρεια, από την υφή της βάσης μέχρι τη γυαλάδα της μαρμελάδας, με τρόπο που να μοιάζει σχεδόν αληθινός. Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι τα γλυκά και γενικότερα το φαγητό ήταν ο τρόπος με τον οποίο ήθελα να εκφραστώ δημιουργικά. Μέχρι σήμερα, αυτό που με συναρπάζει περισσότερο είναι η πρόκληση να μετατρέπω κάτι τόσο γνώριμο και αγαπημένο, όπως ένα φαγητό, σε ένα μικρό κόσμημα που κουβαλάει αναμνήσεις και χαμόγελα.
Παρατηρώντας τις δημιουργίες σου, βλέπει κανείς μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια. Πόσο σημαντικό είναι για σένα να αποδίδεις πιστά την υφή, τα χρώματα και τις μικρές ατέλειες ενός φαγητού;
Η λεπτομέρεια είναι ίσως το πιο σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μου. Αυτό που με γοητεύει είναι η πρόκληση να κάνω τον θεατή να αναρωτηθεί, έστω και για μια στιγμή, αν αυτό που βλέπει είναι πραγματικό ή μια μινιατούρα. Γι’ αυτό δίνω μεγάλη σημασία στις υφές, στις χρωματικές διαβαθμίσεις, ακόμη και στις μικρές «ατέλειες» που κάνει ένα φαγητό να δείχνει αληθινό. Πιστεύω ότι η ομορφιά κρύβεται στις λεπτομέρειες και είναι αυτές που δίνουν ζωή σε κάθε δημιουργία. Κάθε κομμάτι είναι για μένα μια μικρή πρόκληση να ξεπεράσω τον εαυτό μου και να πλησιάσω όσο περισσότερο γίνεται τον ρεαλισμό.
Υπάρχουν ελληνικές γεύσεις ή παραδοσιακά εδέσματα που σε εμπνέουν περισσότερο από άλλες; Ποιο θα ήθελες να μετατρέψεις σε κόσμημα αν δεν το έχεις κάνει ήδη;
Οι ελληνικές γεύσεις με εμπνέουν ιδιαίτερα, γιατί πίσω από κάθε πιάτο κρύβονται αναμνήσεις, οικογενειακά τραπέζια και στιγμές που όλοι έχουμε ζήσει. Μέχρι στιγμής έχω δημιουργήσει, μεταξύ άλλων, δαχτυλίδια εμπνευσμένα από γεμιστά, ντολμαδάκια και φυσικά το αγαπημένο μας σουβλάκι, γιατί μου αρέσει να μεταφέρω μικρά κομμάτια της ελληνικής κουζίνας σε μορφή κοσμήματος. Υπάρχουν όμως ακόμα πολλές γεύσεις που θέλω να αποτυπώσω. Ένας από τους στόχους μου είναι να δημιουργήσω ένα χαρακτηριστικό παραδοσιακό έδεσμα από τη Σάμο, τον τόπο όπου μεγάλωσα. Θα είναι ένας όμορφος τρόπος να τιμήσω την πατρίδα μου και να δώσω μέσα από τη δουλειά μου μια μικρή θέση στις γεύσεις και τις αναμνήσεις που με συνόδεψαν από τα παιδικά μου χρόνια.
Διαβάστε επίσης:
Γεμιστά: 18 συνταγές για το πιο αγαπημένο μας πιάτο
Ποιο είναι το πιο απαιτητικό φαγητό που έχεις δημιουργήσει σε μινιατούρα και τι δυσκολίες συνάντησες;
Μέχρι σήμερα, τα γεμιστά είναι ίσως η πιο απαιτητική δημιουργία μου. Ήταν ένα κόσμημα που χρειάστηκε αμέτρητες ώρες δουλειάς και πολλή υπομονή, γιατί κάθε λεπτομέρεια έπρεπε να αποδοθεί όσο πιο ρεαλιστικά γινόταν. Οι κόκκοι του ρυζιού, που έχουν μέγεθος λίγο μεγαλύτερο από το κεφάλι μιας καρφίτσας, δημιουργούνται ένας-ένας στο χέρι, ενώ τα λαχανικά βάφονται σε διαφορετικές στρώσεις ώστε να αποκτήσουν την όψη ενός φαγητού που μόλις βγήκε από τον φούρνο. Αυτές οι μικρές λεπτομέρειες είναι που δίνουν ζωή σε κάθε μινιατούρα και κάνουν όλη τη διαδικασία τόσο απαιτητική αλλά και τόσο συναρπαστική.
Τα γεμιστά έχουν για μένα και μια ιδιαίτερη σημασία, καθώς κατάφερα να κατοχυρώσω τη συγκεκριμένη ιδέα ως σχέδιο κοσμήματος. Είναι μια δημιουργία για την οποία είμαι ιδιαίτερα περήφανη, γιατί συνδυάζει την αγάπη μου για την ελληνική κουζίνα με κάτι πραγματικά πρωτότυπο και μοναδικό.
Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο φαγητό που έκανες κόσμημα και σου θυμίζει κάτι από την παιδική σου ηλικία ή είναι συνδεδεμένο με κάποια συγκεκριμένη ανάμνηση;
Σίγουρα η πάστα «ποντικάκι». Είναι ένα γλυκό που έχω δημιουργήσει σε πολλές εκδοχές, από κολιέ μέχρι δαχτυλίδι, και έχει μια πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τα παιδικά μου χρόνια και με όλες τις οικογενειακές γιορτές. Θυμάμαι πάντα τον μικρό εαυτό μου να ανοίγει με ανυπομονησία το κουτί με τα γλυκά, ψάχνοντας να βρω το δικό μου ποντικάκι.
Κάθε φορά που δημιουργώ αυτό το σχέδιο, αυτή η εικόνα έρχεται ξανά στο μυαλό μου και μου θυμίζει γιατί αγαπώ τόσο πολύ αυτό που κάνω. Ίσως τελικά αυτός να είναι και ο λόγος που επιλέγω να μετατρέπω το φαγητό σε κόσμημα.
Πιστεύεις ότι το φαγητό μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο έκφρασης και νοσταλγίας, ακόμη και όταν φοριέται ως κόσμημα;
Πιστεύω πως ναι, απόλυτα. Το φαγητό δεν είναι μόνο γεύση, είναι μνήμες, άνθρωποι και στιγμές που μας έχουν σημαδέψει. Ένα αγαπημένο γλυκό μπορεί να μας θυμίσει τα παιδικά μας χρόνια, μια οικογενειακή γιορτή ή ένα κυριακάτικο τραπέζι. Όταν μετατρέπεται σε κόσμημα, αποκτά μια διαφορετική διάσταση. Δεν είναι πια κάτι που απολαμβάνουμε μόνο για λίγα λεπτά, αλλά μια μικρή ανάμνηση που μπορούμε να φοράμε και να έχουμε πάντα μαζί μας.
Αυτό είναι και το πιο όμορφο κομμάτι της δουλειάς μου. Όταν κάποιος μου λέει «αυτό ήταν το αγαπημένο γλυκό του παππού μου» ή «μου θυμίζει τα καλοκαίρια στο σπίτι της γιαγιάς μου», νιώθω πως δημιούργησα κάτι που έχει συναισθηματική αξία για έναν άνθρωπο. Και για μένα, αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή.
Έχεις παρατηρήσει αν οι πελάτες επιλέγουν κοσμήματα που θυμίζουν αγαπημένες γεύσεις και παιδικές αναμνήσεις; Υπάρχει κάποια ιστορία που σου έχει μείνει αξέχαστη;
Ναι, και είναι ίσως το πιο συγκινητικό κομμάτι της δουλειάς μου. Συχνά οι άνθρωποι δεν επιλέγουν ένα κόσμημα μόνο επειδή τους αρέσει αισθητικά, αλλά γιατί κρύβει μια προσωπική ιστορία.
Μία από τις πιο ξεχωριστές ήταν ενός ζευγαριού που ζει στην Ισπανία και διατηρεί εκεί ελληνικό εστιατόριο. Επέλεξαν να επισημοποιήσουν τη σχέση τους φορώντας τα δαχτυλίδια πιτόγυρο που έχω σχεδιάσει συνδυάζοντας με έναν τόσο ιδιαίτερο τρόπο την αγάπη τους μεταξύ τους, και την αγάπη για την ελληνική κουζίνα και σίγουρα αυτή η στιγμή είχε και μια δόση χιούμορ που θα μείνει για πάντα!
Μια άλλη ιστορία που με συγκίνησε πολύ ήταν μιας κοπέλας που ζει στο εξωτερικό και έλαβε δώρο από την αδελφή της το κολιέ με τα γεμιστά. Ήταν το φαγητό που ζητά πάντα από τη μητέρα της να της έχει έτοιμο κάθε φορά που επιστρέφει στην Ελλάδα.
Οι τάσεις στη γαστρονομία αλλάζουν συνεχώς. Σε επηρεάζουν καθόλου στη δημιουργία νέων σχεδίων ή προτιμάς τις διαχρονικές γεύσεις;
Πρόσφατα, για παράδειγμα, μια πελάτισσα μου ζήτησε να δημιουργήσω σε μορφή δαχτυλιδιού ένα πιάτο από το αγαπημένο της γκουρμέ εστιατόριο: ένα τάρταρ τόνου. Ήταν μια εντελώς διαφορετική δημιουργία από όσες είχα συνηθίσει, με απίστευτη λεπτομέρεια και πολλές διαφορετικές υφές. Τέτοιες προκλήσεις με εξελίσσουν ως δημιουργό και μου υπενθυμίζουν ότι η έμπνευση μπορεί να έρθει από οπουδήποτε.
Παρ’ όλα αυτά, οι δημιουργίες που έχουν πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου είναι εκείνες που συνδέονται με αναμνήσεις και συναισθήματα. Γιατί πιστεύω πως, όσο κι αν αλλάζουν οι τάσεις, οι γεύσεις που μας θυμίζουν το σπίτι, την οικογένεια ή τα παιδικά μας χρόνια θα είναι πάντα διαχρονικές.
Αν έπρεπε να δημιουργήσεις ένα μόνο κόσμημα που να αντιπροσωπεύει την ελληνική γαστρονομία, ποιο φαγητό θα επέλεγες;
Θα επέλεγα τα γεμιστά. Για μένα δεν είναι απλώς ένα από τα πιο αγαπημένα πιάτα της ελληνικής κουζίνας, αλλά μια εικόνα που φέρνει στο μυαλό το σπίτι, την οικογένεια και τα κυριακάτικα τραπέζια. Ίσως γι’ αυτό και ήταν μία από τις δημιουργίες στις οποίες αφιέρωσα τη μεγαλύτερη φροντίδα. Πιστεύω ότι εκπροσωπούν ιδανικά τη φιλοξενία, τη ζεστασιά και την αγάπη που χαρακτηρίζουν την ελληνική κουζίνα. Αν ένα μόνο κόσμημα μπορούσε να αφηγηθεί μια ιστορία για την Ελλάδα, θα ήθελα να είναι αυτό.
Διαβάστε επίσης:
5 επιδόρπια για να κλείσει ιδανικά ένα καλοκαιρινό δείπνο
Ποιος κωδικός είναι ο πιο δημοφιλής;
Είναι δύσκολο να ξεχωρίσω μόνο έναν κωδικό, γιατί υπάρχουν μερικές δημιουργίες που το κοινό έχει αγαπήσει ιδιαίτερα. Ανάμεσά τους είναι το δαχτυλίδι cheesecake κεράσι, το κολιέ κρουασάν βουτύρου, τα γεμιστά και φυσικά όλες οι δημιουργίες με την αγαπημένη πάστα «ποντικάκι». Είναι πολύ όμορφο να βλέπω ότι, ενώ πρόκειται για τόσο διαφορετικά σχέδια, το καθένα βρίσκει τον δικό του άνθρωπο.
Τι θα ήθελες να νιώθει κάποιος όταν φοράει ένα κόσμημα εμπνευσμένο από το φαγητό;
Θα ήθελα να νιώθει ότι δεν φοράει απλώς ένα κόσμημα, αλλά μια μικρή ιστορία. Να χαμογελάει κάθε φορά που το κοιτάζει, να θυμάται έναν άνθρωπο, ένα ταξίδι, μια οικογενειακή στιγμή ή ένα αγαπημένο γλυκό από τα παιδικά του χρόνια. Αν μια τόσο μικρή δημιουργία μπορεί να ξυπνήσει μια όμορφη ανάμνηση ή να κάνει κάποιον να αισθανθεί, έστω και για λίγο, σαν να βρίσκεται ξανά στο σπίτι του, τότε νιώθω πως έχω πετύχει τον σκοπό μου.
Διαβάστε επίσης:
Disfrutar: Το κορυφαίο εστιατόριο χτίστηκε πάνω στο «εμείς»
The Hungry Kat: Η Κατερίνα Πιζάνια φτιάχνει τις πιο λαχταριστές ζύμες του Instagram
