Η νέα σειρά αστυνομικής λογοτεχνίας των εκδόσεων Ποταμός έχει ως κεντρικό ήρωα τον Ξαβιέ Κίφερ, έναν γκουρμάν μάγειρα που επινόησε ο Τομ Χίλενμπραντ, και εγκλήματα με «πρώτη ύλη» το ελαιόλαδο, τη σοκολάτα ή το μέλι.
Δηλώνω λάτρις της αστυνομικής λογοτεχνίας και ιδιαίτερα των πόλαρ μυθιστορημάτων. Όπου πόλαρ, από τη γαλλική λέξη polar, σύντμηση του roman policier, σημαίνει ένα είδος αστυνομικής λογοτεχνίας που γεννήθηκε και εξελίχθηκε στη Γαλλία, για να περάσει στη συνέχεια και σε άλλες χώρες. Αυτό δεν σημαίνει ότι το είδος δεν ανθούσε ήδη, κυρίως στην ισπανόφωνη αστυνομική λογοτεχνία, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα, προφανώς όχι της παρούσης.
Πάντως, τα μυθιστορήματα polar δεν είναι απλώς «ιστορίες εγκλήματος», συνήθως έχουν σκοτεινή ατμόσφαιρα (εξού και η παρήχηση του νουάρ), ασκούν κοινωνική κριτική και αποτελούν ρεαλιστικές αναπαραστάσεις κοινωνικοπολιτικών συνθηκών.
Όταν είδα ότι οι εκδόσεις Ποταμός ανήγγειλαν μια νέα σειρά πόλαρ, έσπευσα να προμηθευτώ την πρώτη έκδοση, που κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες.
Ο κεντρικός ήρωας, που παίζει και τον ρόλο του ερευνητή, ο σεφ Ξαβιέ Κίφερ, έχει εστιατόριο στο Λουξεμβούργο, αλλά με αφετηρία την κουζίνα του κάνει ταξίδια στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπου υπάρχει έγκλημα -χωρίς να το ξέρει- και όπου υπάρχει ενδιαφέρον γαστρονομικό υλικό προς ανάπτυξη.
Σε αυτή, την πρώτη υπόθεση, δυο ιστορίες μπλέκονται μεταξύ τους με φόντο την Τοσκάνη. Το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο και η εξαφάνιση του φίλου του, Ιταλού εισαγωγέα που προμηθεύει το εστιατόριό του. Λαθρεμπόριο ελαιολάδου, Ιταλοί, Τούρκοι και Λουξεμβουργιανοί, αστυνομία και μια γυναίκα επιθεωρητής, μια φίλη που γίνεται ερωμένη, αυτοκίνητα, χιλιάδες χιλιόμετρα στο κοντέρ και εγκληματίες αναπτύσσονται γύρω από τον κεντρικό ήρωα. Ο οποίος κέρδισε τη συμπάθειά μου όπως και όλοι οι ερευνητές στα καλά φιλμ νουάρ.
Έξυπνη υπόθεση, ωραία και στρωτή ανάπτυξη, με τις απαραίτητες ανατροπές, κρατάει εξαιρετική παρέα. Θα πλησίαζε την τελειότητα αν η μετάφραση του Μιχάλη Αθανασιάδη διατηρούσε ένα σταθερό εσωτερικό ρυθμό στην ανάγνωση, αλλά αυτή η παρατήρηση δεν μετριάζει το ενδιαφέρον της υπόθεσης.
Στις τελευταίες σελίδες, η Θάλεια Τσιχλάκη έχει φτιάξει ένα άψογο γλωσσάρι για όλες τις ορολογίες, τα υλικά, τις πρώτες ύλες, τις τεχνικές και τα πιάτα που αναφέρονται στις σελίδες της έκδοσης, επεξηγηματικό και πλήρες.
Εν ολίγοις, πρόκειται για ένα καθαρόαιμο αστυνομικό βιβλίο με γνήσιες γαστρονομικές αναφορές και ανησυχίες. Προς το παρόν περιμένω το επόμενο της σειράς.
Δείτε επίσης:
