Οι Σεϋχέλλες, γεωγραφικά μιλώντας, είναι ένα αρχιπέλαγος 115 νησιών στον Ινδικό Ωκεανό. Στην αθηναϊκή εκδοχή τους, ωστόσο, δεν έχουν κοκοφοίνικες ούτε τιρκουάζ λιμνοθάλασσες. Έχουν τραπέζια στριμωγμένα, πιάτα που μοιράζονται και μια ιστορία που ξεκίνησε πριν από αρκετά χρόνια στην πλατεία Αυδή, στο Μεταξουργείο.
Όταν άνοιξαν για πρώτη φορά, πριν από 13 χρόνια περίπου, οι Σεϋχέλλες έπεσαν σε μια γειτονιά που τότε δεν είχε ακόμη αποφασίσει τι θέλει να γίνει. Το εστιατόριο λειτούργησε σχεδόν σαν καταλύτης. Ξαφνικά, η πλατεία άρχισε να γεμίζει κόσμο. Καλλιτέχνες, άνθρωποι της πόλης, φίλοι φίλων και όσοι απλώς είχαν ακούσει ότι εκεί συμβαίνει κάτι ενδιαφέρον. Για να βρει κανείς τραπέζι χρειαζόταν συνήθως γνωριμία ή επιμονή. Κάποιοι πήγαν απλά να για πουν ότι πήγαν, κάποιοι για το φαγητό του και κάποιοι τρίτοι για την φάση. Ήταν δηλαδή ένα «φασέϊκο» στέκι όπως θα λέγαμε σήμερα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Τα πιάτα έγιναν γρήγορα αναγνωρίσιμα. Παπαρδέλες με χειροποίητο καβουρμά και γαλοτύρι, χοιρινά μπριζολάκια με συκόμελο και πιπέρι, πιατέλες με ελληνικά τυριά. Ήταν φαγητό που έμπαινε στη μέση για να το μοιραστείς και έμοιαζε απλό αλλά είχε χαρακτήρα. Το σέρβις, από την άλλη, ήταν ένα κεφάλαιο μόνο του. Και όχι απαραίτητα για καλό λόγο, το λέω με τη βεβαιότητα ανθρώπου που το έζησε αρκετές φορές. Έφτανε στα όρια του σνομπισμού και της αδιαφορίας. Όμως, πότε δεν το πλήρωσε για αυτό. Αντίθετα, πάντα ήταν γεμάτο. Χειμώνα, καλοκαίρι, μέσα έξω.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια, μέχρι που λίγους μήνες πριν φύγει το 2023 έκλεισε, για λίγο. Όχι για να αλλάξει ταυτότητα, αλλά για να ξαναστηθεί. Ο Φώτης Φωτεινόγλου, ο σεφ που ξεκίνησε το εγχείρημα πριν φύγει για να ανοίξει το ΦΙΤΑ, επέστρεψε. Μαζί του αυτή τη φορά οι σεφ Κλεομένης Ζουρνατζής και Γιάννης Μαρκαδάκης για να βάλουν τις Σεϋχέλλες σε μια δεύτερη φάση, χωρίς να την αλλάξουν. Η πρόθεση τους ίδια: μια σύγχρονη ταβέρνα με ελληνικό φαγητό που θα μπαίνει στη μέση. Ή, αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε τη γλώσσα της εποχής, μια gastro ταβέρνα.
Και έτσι έγινε. Φυσικά, ο χώρος υπέστει κάποιες αλλαγές: η κουζίνα κερδίσει λίγο περισσότερο χώρο, έγινε ανοιχτή για να επικοινωνεί με τους επισκέπτες και στην μπάρα μπροστά της μπήκαν σκαμπό. Τα υπόλοιπα, λίγο πολύ έμειναν στην θέση τους, κρατώντας κάτι από τη γνώριμη, παλιά ατμόσφαιρα.
Ο κατάλογος του, αν και αλλάζει τακτικά, κινείται πάντα σε γνώριμες κατευθύνσεις: όσπρια, ψάρι, κρέας. Η λογική του είναι απλή, σχεδόν καθημερινή, αλλά οι συνδυασμοί έχουν ενδιαφέρον. Οι γίγαντες, για παράδειγμα, μαγειρεύονται με κυδώνι, μικρά κρεμμύδια που θυμίζουν στιφάδο και τραγανό κάστανο. Ένα πιάτο που ισορροπεί ανάμεσα στη γλύκα και τη γήινη γεύση των οσπρίων. Τα ρεβίθια γίνονται με λαδολέμονο και έχουν πίκλες μαρθόριζας από πάνω. Είναι τραγανά, γλυκά από τα οποία όμως τους έλειπε λίγο η ένταση που θα τα έκανε ακόμα πιο λαχταριστά.
Η τριγωνική κασερόπιτα με ανεβατό Γρεβενών και γραβιέρα από τη Σύρο – πήρε τη θέση της διάσημης χορτόπιτας με φύλλο γιουφκά γεμιστή με φέτα Κοζάνης – ψήνεται στα κάρβουνα και αποκτά μια καπνιστή χροιά. Οι τηγανητές πατάτες, που δεν λείπουν από καμία παραγγελία, έρχονται με φρέσκια ρίγανη και δεν προλαβαίνουν να μείνουν πολύ στο τραπέζι.
Αυτές κάνουν ωραίο συνδυασμό με την χτυπητή, που έχει χαρακτήρα, κάψα και νοστιμιά. Συνδυάζεται με περσικό ψωμάκι και γλυκοφάγοτα ντοματίνια, αλλά και με την δροσερή σαλάτα με γλυκιά ντομάτα και μαλακή φέτα από την Αρκαδία.
Δοκιμάσαμε επίσης και τα νιόκι τα οποία τηγανίζονται ελαφρώς για να πάρουν μια ωραία, τραγανή κρούστα και σερβίρονται με μια μπολονέζ προβατίνας. Ακούγεται λίγο «δύσκολο» πιάτο όμως δεν είναι. Έχει νοστιμιά και ένταση, όμως η κρέμα από αρσενικό θα μπορούσε να λείπει και την θέση του να είχε κάποιο άλλο τυρί σε τριμμένη μορφή.
Υπάρχουν όμως πιάτα που δικαιώνουν τη φήμη του μαγαζιού. Και μιλάμε για τις παπαρδέλες με καβουρμά, που παραμένουν ένα από τα πιο πειστικά πιάτα του. Οι παπαρδέλες κρατούσαν λίγο -μας άρεσε αυτό- η γαλομυζήθρα έδινε την απαλή κρεμώδη υφή, ενώ ο καβουρμάς, από βοδινό και πρόβειο κρέας, το βάθος και ένταση. Πιάτο που δεν πρέπει να χάσετε.
Η δεύτερη περίοδος των Σεϋχελλών αφήνει θετική εντύπωση. Το σέρβις, που κάποτε αποτελούσε πρόβλημα, λειτουργεί πλέον σωστά. Το φαγητό βρίσκεται σε καλό επίπεδο και η ατμόσφαιρα, που παλιότερα είχε μια δόση επιτήδευσης, μοιάζει τώρα πιο χαλαρή και φιλική. Κάποιες φορές φαίνεται ότι τα εστιατόρια χρειάζονται απλώς μια επανεκκίνηση.
info
Κεραμεικού 49,, τηλ. 2111834789
Κεντρική φωτογραφία: Anthony Katrakazis
Δείτε επίσης:
