Η ψαροταβέρνα Τσαμπίκος 1977 στη Ρόδο εξακολουθεί να μαγειρεύει ακόμη και σήμερα την αγάπη για ό,τι βγάζει η θάλασσα.
Το Φαληράκι κουβαλά ακόμη την τουριστική του φήμη. Τη βλέπεις στις μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, στις φωτεινές επιγραφές, στα μαγαζιά που ακολουθούν τον ρυθμό της σεζόν και στους τουρίστες που πλημμυρίζουν την περιοχή τους καλοκαιρινούς μήνες. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει προς το καλύτερο με προσπάθειες που αξίζουν τον κόπο.
Σε μια πιο ήρεμη πλευρά του, λίγα μόλις μέτρα από τη θάλασσα, βρίσκεται η ψαροταβέρνα Τσαμπίκος 1977. Το όνομα δύσκολα θα κέρδιζε βραβείο πρωτοτυπίας στη Ρόδο. Το Τσαμπίκος είναι από τα πιο συνηθισμένα ανδρικά ονόματα του νησιού και σχεδόν συνώνυμο του Ροδίτη. Ίσως γι’ αυτό ταιριάζει τόσο σε μια ψαροταβέρνα που δεν προσπάθησε ποτέ να απομακρυνθεί πραγματικά από τον τόπο της.
Δείτε επίσης
Pilos: Η Σίφνος στο πιάτο, μέσα από τη ματιά του Γκίκα Ξενάκη
Τσαμπίκος 1977 – Από τον πατέρα στα παιδιά
Πίσω από αυτή την παραθαλάσσια ψαροταβέρνα βρίσκονται σήμερα δύο αδέρφια με ονόματα που προκαλούν για μια στιγμή ένα μικρό μπέρδεμα: η Γεωργία και ο Γιώργος Φιλιππάκης. Την ταβέρνα ξεκίνησε ο πατέρας τους, Τσαμπίκος, το 1977 και εκείνοι αποφάσισαν να συνεχίσουν την οικογενειακή ιστορία, κρατώντας ως βάση αυτό που υπήρχε πάντα εδώ: την αγάπη για ό,τι βγάζει η θάλασσα. Δεν προσπάθησαν όμως να διατηρήσουν την ταβέρνα των παιδικών τους χρόνων. Στα λευκά τραπέζια και τις καρέκλες και στην απλή σάλα αναγνωρίζεις ακόμη την εικόνα μιας παλιάς νησιώτικης ψαροταβέρνας. Στην κουζίνα, όμως, τα πράγματα κινούνται με μεγαλύτερη ελευθερία.
Η σουπιά, για παράδειγμα, έρχεται ψητή, με μαύρο σκόρδο, σόγια και κάρι, ενώ λίγο ξύσμα πορτοκαλιού δίνει την απαραίτητη ένταση των εσπεριδοειδών. Είναι μία από τις εμπνεύσεις της Γεωργίας, που δεν φοβάται να πειραματιστεί. Οι χταποδοκεφτέδες συνοδεύονται από chutney πιπεριάς Φλωρίνης. Είναι αφράτοι και γευστικοί, αν και λίγο περισσότερο αλάτι θα τους πήγαινε καλύτερα, και βρίσκουν καλό συνοδοιπόρο στις παραδοσιακές λαδόπιτες που ψήνονται στη σχάρα όσο ακριβώς χρειάζεται. Οι ίδιες πίτες κάνουν καλή παρέα στον αφράτο και εκφραστικό ταραμά, ενώ δύσκολα αντιστέκεσαι στο να βάλεις πάνω τους και λίγο από το χούμους, με μπόλικο λεμόνι, ελάχιστο ταχίνι και γενναιόδωρο σουμάκ.
Εδώ χωράει και το καινούργιο
Η ίδια λογική φαίνεται ακόμη περισσότερο στον «γύρο» τόνου. Ο τόνος αρτίζεται με καπνιστή πάπρικα, μπαίνει πάνω σε ροδίτικη λαδόπιτα και ολοκληρώνεται με λίγο ταραμά, σε μια ψαροφαγική εκδοχή ενός φαγητού που όλοι γνωρίζουμε σε εντελώς διαφορετική μορφή. Το αποτέλεσμα λειτουργεί τόσο καλά, που η μία μερίδα δύσκολα αρκεί. Από την άλλη, το καρπάτσιο τόνου παίζει με τις ισορροπίες των υλικών σε ένα όμορφο γευστικό παιχνίδι.
Και μετά έρχονται τα linguine. Η σάλτσα τους βασίζεται σε ζωμό γαρίδας και λεμόνι και στην κορυφή μπαίνει ταρτάρ γαρίδας. Είναι από εκείνα τα πιάτα που δεν χρειάζονται πολλά για να λειτουργήσουν.
Η Γεωργία και ο Γιώργος δεν αντιμετωπίζουν την οικογενειακή ταβέρνα σαν κάτι που πρέπει να μείνει ανέγγιχτο. Άλλωστε, όσα κράτησαν και όσα άλλαξαν φαίνονται ήδη πάνω στο τραπέζι. Κι έτσι, ενώ λίγα μέτρα πιο πέρα το Φαληράκι συνεχίζει να κινείται στους γνώριμους καλοκαιρινούς ρυθμούς του, εδώ η εικόνα είναι διαφορετική: λευκά τραπέζια κοντά στη θάλασσα, μια ζεστή λαδόπιτα στη μέση και πιάτα που δεν χρειάζεται να αποφασίσουν αν θέλουν να είναι παλιά ή σύγχρονα.
info
Παραλία Καθαρά, Φαληράκι, Ρόδος, τηλ.: 694 525 8970
Δείτε επίσης
12 εστιατόρια που άλλαξαν την ελληνική γαστρονομία
Sandblu Santorini: Οι γαστρονομικές επιλογές ενός διαφορετικού resort
Θαλασσάκι: Γεύσεις και αρώματα της Τήνου με φόντο το μπλε του Αιγαίου
