Στο round table του Cantina Academy που πραγματοποιήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2026, ο γενικός διευθυντής Αγροτικής Τραπεζικής της Πειραιώς, Αλκιβιάδης Αλεξάνδρου, παρουσίασε την προσέγγιση της τράπεζας για την ανάπτυξη της αγροδιατροφής, με έμφαση στα θερμοκήπια και στις συνεργασίες παραγωγών, επιχειρήσεων και επιστημονικών φορέων.

Η χρηματοδότηση της μετάβασης σε ένα παραγωγικό μοντέλο με μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία αποτελεί προτεραιότητα για την Πειραιώς, σύμφωνα με τον Αλκιβιάδη Αλεξάνδρου. Στη συζήτηση του Cantina Academy για την ελληνική παραγωγή με ορίζοντα το 2040, ο γενικός διευθυντής Αγροτικής Τραπεζικής της τράπεζας περιέγραψε μια προσέγγιση που συνδυάζει τη χρηματοδότηση με την τεχνική γνώση και τη συνεργασία μεταξύ των φορέων της αγροδιατροφής.

Απαντώντας στις ερωτήσεις της διευθύντριας σύνταξης του περιοδικού Cantina, Νανάς Δαρειώτη, έθεσε στο επίκεντρο την αναζήτηση επενδύσεων που μπορούν να βελτιώσουν το οικονομικό αποτέλεσμα για τον παραγωγό. Παράλληλα, παρουσίασε διαφορετικές μορφές συνεργασίας που, κατά την εκτίμησή του, μπορούν να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα των αγροτικών εκμεταλλεύσεων.

Δεκαπέντε πεδία για μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία

Ο κ. Αλεξάνδρου συνέδεσε την προσέγγιση της Πειραιώς με την παρουσία της στον πρωτογενή τομέα, την εξαγορά της Αγροτικής Τράπεζας και την καθημερινή επαφή με παραγωγούς και επιχειρήσεις σε όλη τη χώρα.

Όπως εξήγησε, η τράπεζα έχει επιλέξει δεκαπέντε θεματικές ενότητες στην αγροδιατροφή, στις οποίες διακρίνει δυνατότητες δημιουργίας μεγαλύτερης αξίας για τον ίδιο τον παραγωγό. Για την επεξεργασία αυτών των κατευθύνσεων, περιέγραψε τη συγκρότηση ομάδας εργασίας με ανθρώπους εκτός τραπεζικού χώρου, ώστε η οικονομική γνώση να συνδυαστεί με την τεχνική εξειδίκευση.

Στόχος, σύμφωνα με την τοποθέτησή του, είναι να εντοπιστούν δυνατότητες που δεν αξιοποιούνται μέσα από τις συνήθεις παραγωγικές πρακτικές και να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για επενδύσεις με καλύτερη απόδοση.

Τα θερμοκήπια ως παράδειγμα μετάβασης

Πρώτο πεδίο αυτής της προσπάθειας, η οποία ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια, ήταν η προστατευόμενη καλλιέργεια και ειδικότερα τα θερμοκήπια. Ο κ. Αλεξάνδρου αναφέρθηκε στη μελέτη των διαφορών παραγωγικότητας μεταξύ ανοιχτού αγρού και προστατευόμενης καλλιέργειας, καθώς και στη σύγκριση των ελληνικών μονάδων με εκείνες άλλων χωρών. Η διερεύνηση του οικονομικού αποτελέσματος οδήγησε, όπως περιέγραψε, στην αναζήτηση τρόπων χρηματοδότησης και υλοποίησης σχετικών επενδύσεων. Στο πλαίσιο αυτό, η Πειραιώς απευθύνθηκε στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων με συγκεκριμένη πρόταση. Η προσέγγιση που παρουσίασε συνδυάζει τραπεζική χρηματοδότηση, ίδια συμμετοχή των επενδυτών και ενισχύσεις από εθνικά και κοινοτικά προγράμματα.

Στάθηκε, ωστόσο, στην ανάγκη να αλλάξει σταδιακά η αντίληψη ότι η επιδότηση αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε επένδυση. Κατά την τοποθέτησή του, η ενίσχυση υποστηρίζει σημαντικά το οικονομικό μοντέλο μιας επένδυσης, αλλά δεν πρέπει να θεωρείται ο μοναδικός όρος για να προχωρήσει.

Παράλληλα με τη χρηματοδοτική διάσταση, περιέγραψε την πρωτοβουλία δημιουργίας εταιρικού σχήματος με τη συμμετοχή ελληνικών κατασκευαστικών επιχειρήσεων, εταιρειών τεχνολογίας και υδροπονίας, πανεπιστημιακών τεχνοβλαστών και της Πειραιώς. Αυτή η σύμπραξη, αποσκοπεί στον συνδυασμό των διαφορετικών γνώσεων και δυνατοτήτων που χρειάζεται η ανάπτυξη του κλάδου.

Το ζητούμενο είναι η ανταγωνιστικότητα

Στο ερώτημα αν ο μικρός, μεμονωμένος παραγωγός θα μπορεί στο μέλλον να παραμένει χρηματοδοτήσιμος και ανταγωνιστικός, ο κ. Αλεξάνδρου έδωσε ιδιαίτερο βάρος στο δεύτερο σκέλος.

Η συνεργασία, όπως υποστήριξε, αποτελεί βασικό δρόμο για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. Αναγνώρισε, όμως, ότι η διεύρυνση των συνεργασιών στην ελληνική πραγματικότητα δεν είναι εύκολη και χρειάζεται συγκεκριμένα κίνητρα.

Αναφερόμενος σε συνεταιριστικά παραδείγματα του εξωτερικού, περιέγραψε κίνητρα που προκύπτουν από την ίδια την επιχειρηματική λειτουργία: μεγαλύτερη οικονομική απόδοση για όσους παραμένουν στο σχήμα και πρόσβαση σε νέες ποικιλίες ή δυνατότητες που ο μεμονωμένος παραγωγός δύσκολα θα εξασφάλιζε μόνος του. Η συμμετοχή σε ένα συλλογικό σχήμα, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, χρειάζεται να συνδέεται με χειροπιαστό όφελος για τον παραγωγό.

Διαφορετικοί δρόμοι συνεργασίας

Ο κ. Αλεξάνδρου παρουσίασε περισσότερες από μία μορφές συνεργασίας. Πέρα από την ενίσχυση των συνεταιρισμών, αναφέρθηκε στις εταιρικές αγροτικές συμπράξεις και στις δυνατότητες δημιουργίας κοινών εμπορικών διαδρομών, κοινών αγορών και οικονομιών κλίμακας.

Επίσης, έθεσε τη συμμετοχή θεσμικών επενδυτών ως επιλογή που μπορεί να φέρει πρόσθετη τεχνογνωσία και συνέργειες στον κλάδο. Στην τοποθέτησή του, η αναζήτηση κοινών στόχων μεταξύ των συμμετεχόντων αποτελεί προϋπόθεση για να αποδώσει ένα τέτοιο σχήμα.

Μια ακόμη δυνατότητα είναι η συνεργασία ιδιωτικής επιχείρησης και συνεταιρισμού χωρίς μετοχική σύνδεση. Ως παράδειγμα ανέφερε περίπτωση υπό συζήτηση στον χώρο των agrologistics, όπου η συμμετοχή συνεταιριστικής εταιρείας στη λειτουργία μιας ιδιωτικής υποδομής θα μπορούσε να αξιοποιήσει την ειδική γνώση της και να βελτιώσει την απόδοση της επένδυσης.

Η κατεύθυνση που περιέγραψε αφορά τη διαμόρφωση συνεργασιών ανάλογα με τις ανάγκες κάθε δραστηριότητας, με κοινό κριτήριο τη μεγαλύτερη αξία για τον παραγωγό και το οικονομικό όφελος για όσους συμμετέχουν.