Ευγενής, χαμηλών τόνων, εργατικός, φιλόδοξος και αποτελεσματικός, ο Φίλιππος Χρονόπουλος γράφει τη δική του ιστορία.

Ποιος είναι ο Φίλιππος Χρονόπουλος

Ο «Le Grec», όπως τον αποκαλούν στη Γαλλία, πήρε το πρώτο του Michelin στο Παρίσι στα 31 του, το δεύτερο στα 36 και στα 39 του ανέλαβε τα ηνία του διάστερου ιστορικού Le Taillevent, διατηρώντας μάλιστα τα αστέρια του για το 2026. Γεννημένος στην Αθήνα πριν από περίπου 40 χρόνια, εκδήλωσε στα 17 του την επιθυμία να γίνει ζαχαροπλάστης.

Ο οικογενειακός φίλος Βασίλης Φρατζόλας τού παραχώρησε τη θέση του στα μαθήματα ζαχαροπλαστικής του Στέλιου Παρλιάρου και όλα πήραν τον δρόμο τους. Δύο άλλοι πολύ καλοί οικογενειακοί φίλοι γνώριζαν έναν Γάλλο σεφ από τη Βρετάνη, που τους είπε ότι η καλύτερη σχολή μαγειρικής βρίσκεται στη Λυών, το Institut Paul Bocuse. Οι γονείς του τον στήριξαν στην απόφασή του να πάει εκεί. Ήταν αυτή η απόφαση που στη συνέχεια του άνοιξε τις πόρτες στα καλύτερα εστιατόρια του κόσμου.

«Θυμηθείτε το όνομά του»

Με αυτή τη φράση ξεκινούσε η κριτική που έγραψε το 2015 ο γνωστός και σεβαστός Γάλλος ρεστοκριτικός Gilles Pudlowski για το Restaurant du Palais-Royal, όπου μόλις είχε πάει ο 28χρονος τότε σεφ. «Εκεί, τους ζήτησα μόνο ένα πράγμα: Να είμαι ελεύθερος να δημιουργήσω, να βρω τι θέλω και τι μπορώ να δημιουργήσω. Με άκουσαν», λέει ο ίδιος. Ευτυχώς, όπως αποδείχθηκε, αφού το 2017 έφερε το πρώτο αστέρι Michelin για το εστιατόριο, με το δεύτερο να ακολουθεί μόλις το 2022.

Η μεταγραφή στο Le Taillevent

Το φετινό καλοκαίρι ανέλαβε τα ηνία του ιστορικού διάστερου Le Taillevent, ενός από τα σπουδαιότερα εστιατόρια της γαλλικής πρωτεύουσας, που άνοιξε το 1946, και μέχρι σήμερα παραμένει στην κορυφή.

Στόχος του, πιστεύουμε, να του δώσει πίσω το τρίτο αστέρι που έχασε το 2007 έπειτα από 34 συνεχή έτη που το είχε στην κατοχή του.

Η πρώτη του δυνατή γευστική μνήμη είναι οι τηγανητές πατάτες του παππού του

Ο Κερκυραίος παππούς του, Βασίλης Θύμης, ήταν αρνητικός απέναντι στην επιθυμία του. Μάγειρας ο ίδιος και ιδιοκτήτης του περίφημου εστιατορίου Χρυσομάλλης στην Παλιά Πόλη της Κέρκυρας, δήλωνε ότι «η κουζίνα είναι σκλαβιά», όμως τελικά σιώπησε όταν έμαθε ότι ο «μικρός» θα σπουδάσει στη Γαλλία.

Πάντως, ο νεαρός Φίλιππος από τότε έδειχνε αδυναμία και αγάπη στα απλά μέχρι αδιάφορα για τους πολλούς υλικά, που αποτελούν την πηγή της έμπνευσής του μέχρι σήμερα. «Μαγειρεύω για το συναίσθημα που θα μείνει πολύ μετά την τελευταία μπουκιά». Ίσως ο πιο σημαντικός στόχος για έναν μάγειρα, κι ας μην είναι της μόδας.