Στο Pharaoh ο ξυλόφουρνος σιγοκαίει, τα ποτήρια γεμίζουν κρασί και η μουσική παίζει δυνατά, αλλά τίποτα δεν λειτουργεί «σόλο». Γιατί εδώ, οι άνθρωποι δίνουν στο εστιατόριο τον χαρακτήρα του.

Ο Φώτης Βαλλάτος δεν αγαπά τα στημένα μαγαζιά. Ούτε το πολύ φορμάλ σέρβις ούτε εκείνη την αίσθηση ότι οι άνθρωποι που δουλεύουν σε ένα εστιατόριο φορούν μαζί με την ποδιά και έναν ρόλο. Μπορείς, λέει, να έχεις σωστό σχεδιασμό, καλό φαγητό και ποτό, αλλά αυτά από μόνα τους δεν φτάνουν. «Το X factor είναι η ομάδα». Στο Pharaoh αυτό μεταφράζεται σε ανθρώπους που πρέπει να αισθάνονται ένα στον χώρο. Ο Φώτης, δημοσιογράφος και συνιδιοκτήτης, θυμάται τις «παιδικές ασθένειες» των πρώτων μηνών, από αστοχίες στο σέρβις μέχρι ορθογραφικά λάθη στο μενού που μπορούσαν να τον τρελάνουν. Σήμερα, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά, λέει πως επιτέλους απολαμβάνει την αίσθηση ότι το Pharaoh λειτουργεί όπως το είχαν φανταστεί. Ο ίδιος αυτοχαρακτηρίζεται «glue guy». Εκείνος που προσπαθεί να κρατήσει ενωμένους ανθρώπους με διαφορετικούς χαρακτήρες και απόψεις, αλλά κοινή κατεύθυνση.

Σαν μια ομάδα μπάσκετ, όπως λέει. Μόνο που εδώ, αντί για μπάλα, υπάρχουν φωτιές, πιάτα, κρασιά, μουσικές και μια γεμάτη σάλα.

«Εμείς και όχι εγώ»

Στην κουζίνα ο σεφ Μανώλης Παπουτσάκης δίνει το δικό του στίγμα. «Αν θες να προχωρήσεις στο Pharaoh, κοιτάς περισσότερο δίπλα σου παρά μπροστά». Οι μάγειρες αλλάζουν πόστα, βοηθούν ο ένας τον άλλον και μαθαίνουν να κάνουν τα πάντα. Η φωτιά μπορεί να θέλει τεχνική και ένστικτο, αλλά ο κανόνας είναι απλός: «Κερδίζει το “εμείς”, όχι το “εγώ”». Αυτό δεν σημαίνει ότι στην κουζίνα επικρατεί δημιουργική αναρχία. Οι ιδέες ακούγονται, δοκιμάζονται και μπορούν να καταλήξουν στο μενού. «Η κουζίνα δεν είναι μόνο δική μου, αλλά και των μαγείρων μας», λέει ο Μανώλης. Κάθε χρόνο, μάλιστα, τους δίνουν χώρο σε ένα event να μαγειρέψουν και να παρουσιάσουν τις δικές τους δημιουργίες. Εκείνο που θέλει κυρίως να τους αφήσει δεν είναι μια συνταγή, αλλά έναν τρόπο σκέψης που θα πάρουν μαζί τους στην επόμενη κουζίνα. Κάπου εδώ μπαίνει η Κατερίνα Γκιώνη, υπεύθυνη του εστιατορίου, για να κάνει τη θεωρία πράξη. Στο Pharaoh, λέει, ο σεφ μπορεί να βρεθεί να τη βοηθά στην πόρτα, εκείνη στο πάσο, ο σομελιέ, Διονύσης Βασιλειάδης, στο σέρβις.

Κανείς δεν περιμένει πάντα να του ζητηθεί βοήθεια. «Η δουλειά μαθαίνεται. Η ευγένεια και ο σεβασμός δύσκολα».

Να διαβάζεις το τραπέζι

Και μετά υπάρχει ο πελάτης. Εκεί η ομάδα πρέπει να αποκτήσει ένα διαφορετικό ταλέντο: να καταλαβαίνει διαθέσεις. Η Κατερίνα θυμάται έναν άνδρα που ήρθε μόνος και έδειχνε προβληματισμένος. Του πρότειναν το tasting menu, ο Διονύσης διάλεξε κρασιά, του έφεραν λίγα ακόμη χόρτα που του άρεσαν και αργότερα του έδειξαν την κουζίνα και το κελάρι. Στο τέλος τούς αποκάλυψε ότι είχε χωρίσει και έκανε μόνος ένα ταξίδι που είχε σχεδιάσει για δύο. Εκείνο το βράδυ, τους είπε, τον έκανε να νιώσει ζεστασιά. Ο Διονύσης κάνει το ίδιο διάβασμα από τη δική του πλευρά. Κάθε κρασί έχει μια ιστορία, αλλά δεν θέλουν όλοι να ακούσουν για τεχνικές οινοποίησης και χρονιές τρύγου. «Μερικές φορές πρέπει απλώς να γεμίσεις το ποτήρι και να αφήσεις το κρασί να κάνει τη δουλειά». Αν η ομάδα του Pharaoh ήταν κρασί, πάντως, εκείνος θα την έκανε Chenin Blanc: προσαρμόζεται, αλλάζει πρόσωπα, μπορεί να γίνει ξηρό, γλυκό ή αφρώδες, και να αποδίδει σε διαφορετικές συνθήκες κάνοντάς το να φαίνεται εύκολο. Και αυτό είναι το πιο γοητευτικό πράγμα που συμβαίνει στο Pharaoh. Ότι όταν όλα δουλεύουν σωστά, δεν φαίνεται πόση δουλειά χρειάστηκε για να γίνουν.

Kεντρική φωτογραφία, δεξιόστροφα
Κωνσταντίνος Παπούλιας, Εύη Δαμασκού, Τριαντάφυλλος Δουφαλίδης, Γιάννης Γριμάνης, Κώστας Παππάς, Ελένη Παρασκευοπούλου, Λεωνίδας Πιπέρης, Διονύσης Βασιλειάδης, Κατερίνα Γκιώνη, Μανώλης Παπουτσάκης.

Φωτογραφία—ΝΊΚΟΣ ΚΟΚΚΑΣ